AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

21.10.2017

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Πριν από ένα μικρό χρονικό διάστημα, στο Δημοτικό Συμβούλιο τέθηκε το θέμα του Κανονισμού Κοινοχρήστων Χώρων. Ενός κανονισμού, που μετά τις επισημάνσεις και τις παρατηρήσεις του κ. Μπερδελή - ο οποίος τυγχάνει να έχει επιστημονική κατάρτιση επί του θέματος - τελικά αποσύρθηκε χωρίς να συζητηθεί, ενώ θεωρητικά έπρεπε κάθε διοίκηση που σέβεται τον εαυτό της και τους δημότες της, να τον είχε ήδη θέσει σε ισχύ.
Με αυτόν τον κανονισμό κανοναρχούνται διάφορες προβληματικές καταστάσεις από το πού και πώς να τοποθετείς τα σκουπίδια σου, από το να μαζεύεις τα περιττώματα του δεσποζόμενου ζώου που κηδεμονεύεις έως και τον τρόπο που καλύπτεις, καταπατάς ή γενικότερα εκμεταλλεύεσαι σημαντικούς δημοτικούς – δημόσιους χώρους.
Για χρόνια τώρα, όχι μόνο η ασυδοσία, η αφέλεια, η μη γνώση, ο τυχοδιωκτισμός σε ελάχιστες των περιπτώσεων, το συμφέρον και φυσικά η θέληση των ταγών να παραμένουν αρεστοί και… καρεκλάτοι, βλέπουμε να γιγαντώνονται. Το τρομακτικότερο είναι πως ο έχων εξουσία, ή οι «φίλοι» της διοίκησης, άσχετα εάν σε κάθε διοίκηση παρουσιάζονται ως φίλοι, εκμεταλλευόμενοι την μη ύπαρξη κανονισμού και την μη θέληση των διοικούντων να βάλουν τάξη και να σταματήσουν το αισχρό φαινόμενο της αντιαισθητικής προσέγγισης και της κατάληψης δημοτικών χώρων.
Βρισκόμαστε στην πόλη του παραλόγου. Όχι μόνο ό,τι θέλει κάνει o καθείς, αλλά το κάνει με τις ευλογίες των υπηρεσιών.
Ο καθένας ενοικιάζει έναν χώρο για να δημιουργήσει ένα κατάστημα συνάθροισης κοινού – υγειονομικού ενδοαφέροντος και θεωρεί ως δικαίωμά του να κατακτήσει τον χώρο που βρίσκεται εκτός του καταστήματός του. Θεωρεί υποχρέωση των υπηρεσιών του Δήμου να του δώσουν άδεια, να του επιτρέψουν με το έτσι θέλω να κάνει κατάληψη του κοινόχρηστου χώρου και επίσης, επειδή πληρώνει ενοίκιο, είτε έχει κάνει μελέτη βιωσιμότητας είτε όχι, θεωρεί πως πρέπει να γίνουν τα πάντα υπέρ του ώστε να βγάλει λεφτά.
Η γειτονιά; Οι νόμοι; Ο τρόπος λειτουργίας; Ο έλεγχος; Πολύ απλά δεν τον αγγίζουν τα παραπάνω εύλογα ερωτήματα. Το μόνο που τον αγγίζει είναι το πώς θα βγάλει χρήμα.
Τί γίνεται λοιπόν; Αποφασίζει ο… μεγαλοεπενδυτής, να ανοίξει το συγκεκριμένο κατάστημα. Έχει δει ο τρομερός επενδυτής μας μια γειτονιά που μαζεύει κόσμο, κάνει τις σκέψεις του και με αυτές ξεκινά. Πάει στον ιδιοκτήτη, συζητά, ο ιδιοκτήτης λέει το ποσό, επειδή η γειτονιά είναι… κλασάτη και μαζεύει κόσμο, εννοείται πως το ενοίκιο είναι και αυτό ανάλογο.
Ο επενδυτής μας, δεν σκέφτεται παρά μόνο την μεγάλη του επιτυχία και αποδέχεται τα πάντα. Ξεκινά τις ετοιμασίες, πάει και στην δημοτική αρχή, η οποία, άμεσα του δίνει την… «προάδεια» χωρίς να εξετάσει τίποτα, χωρίς να του δώσει τον κανονισμό, χωρίς να του πει τί επιτρέπεται να κάνει και τι όχι, και εκείνος κάνει τις υποτυπώσεις ενέργειες για να πάρει την κανονική άδεια.
Έρχονται να ελέγξουν οι υπηρεσίες και μετά από… ενδελεχή έλεγχο, του δίνουν την πολυπόθητη άδεια. Άδεια λειτουργίας!
Μόνο που για τον… τεράστιο επενδυτή, η άδεια αυτή είναι άδεια ασυδοσίας. Το επόμενο βήμα είναι η καφετερία να γίνει club, να γίνει σκυλάδικό, να γίνει ξενυχτάδικο. Πάει λοιπόν στις υπηρεσίες, αφού έχει γίνει πλέον φίλος της διοίκησης, και παίρνει άδεια λέει μουσικών οργάνων, αλλά και παράταση μουσικής έως τις 3 το ξημέρωμα. Φυσικά, επειδή η επένδυση είναι τεράστια, αποφασίζει να κλείσει και τον χώρο έξω από το κατάστημά του, επειδή το ανήκει αξιωματικά. Αρχικά με… εξέδρα, ύστερα με κάθε λογής τρόπο, όπως πέργκολες, νάυλον ή ειδικά υαλοπετάσματα, τέντες, σταθερές κατασκευές, πάντα με τις ευλογίες των υπηρεσιών και της διοίκησης. Τί φίλοι είναι εάν δεν του επέτρεπαν να τα κάνει;
Τότε και μόνο ο μεγαλοεπενδυτής απολαμβάνει την εξουσία του κενού. Απολαμβάνει τον «βιασμό» που διαπράττει με την βοήθεια των φίλων του.
Βιάζει τους θαμώνες του, οι οποίοι πήγαν να πιουν έναν καφέ ή ένα ποτό και τους βάζει, ενώ έχει χώρο στο κατάστημα που αρχικά ενοικίασε, να καθίσουν έξω στο κρύο με σόμπες… Τους βάζει να κάθονται σε ένα κλουβί επειδή αυτό το είδε στο … ντερνέτ, είτε επειδή πήγε στην Αθήνα και είδε πως πάνω στο πεζοδρόμιο, ένα κατάστημα που έχει όλα κι όλα δύο τραπέζια μέσα, αναγκάζεται να βγάλει τέτοια υαλοπετάσματα για να πουλήσει κανέναν καφέ παραπάνω ώστε να βγάλει το νοίκι, το οραματίστηκε ο μεγαλοεπενδυτής δείχνοντας την καταγωγή του….
Βιάζει την αισθητική γιατί δεν καταλαβαίνει πως οι καλύβες και τα τσαντίρια δεν αρμόζουν σε τέτοιους χώρους και τον κάνουν να αναδεικνύει πάλι την καταγωγή του.
Βιάζει την επιχειρηματική λογική, διότι δεν μπορεί να αντιληφθεί πως στην περιοχή μας, τον Χειμώνα, δεν έχει νόημα να έχεις έναν κλειστό χώρο έξω από το κατάστημά σου, στον οποίον είναι μονίμως άδεια τα τραπεζοκαθίσματα που έχεις αναπτύξει, και είναι και αντιεπαγγελματικό, διότι όποιος περνά και βλέπει αυτήν την ντεκαντάνς δεν πλησιάζει το κατάστημα.
Ενώ το Καλοκαίρι, αδυνατεί να αντιληφθεί ο μεγαλοεπενδυτής, πως είτε ο κόσμος χρειάζεται αέρα και άνοιγμα, όχι ένα κλουβί που του επιβάλλεις να πιεί τον καφέ του, είτε να απολαύσει το φαγητό του, έστω κι εάν αυτό έχει τζάμια.
Τέλος βιάζει την γειτονιά του, και την κάνει εχθρό, διότι ο ιθαγενής μεγαλοεπενδυτής, δεν αντιλαμβάνεται πως ο ύπνος είναι αναγκαίο συστατικό της ζωής των ανθρώπων και δεν τους σέβεται.
Τέτοια ποταπά και… «ιθαγενικά» μόνο σε τούτον τον τόπο μπορούν να γίνουν και μάλιστα να απολαμβάνουν την «εύνοια» των υπηρεσιών και των αρχών. Μόνο σε τούτον τον τόπο η εκάστοτε δημοτική αρχή, με κάθε είδους τερτίπια αντί να προστατεύσει τους δημότες, «προστατεύει» ή κλείνει μάτια και αυτιά σε αυθαιρεσίες και ανοησίες καταδεικνύοντας την καταγωγή και την μοναδικότητα της.
Ζήσε κι εσύ λοιπόν τον μύθο σου στον Δήμο Μεγαρέων. Μπορείς…