AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

22.10.2018
Ειδήσεις

Ο καιρός μας

stampolas

Αντί αυλαίας….

Πάθη μίση ίντριγκες χαρές λύπες αγωνίες όλα στο limit up.. Άνθρωποι χαρούμενοι ευτυχισμένοι στεναχωρημένοι άνθρωποι να πετούν στα σύννεφα να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, αλλά και ξεκατινιάσματα, όλα μα όλα στον υπερθετικό βαθμό. Καλώς ήρθατε στο χώρο του θεάτρου. Στα παρασκήνια του ερασιτεχνικού θεάτρου. Welcome into backstage... Δύσκολο Sport φίλοι μου πολύ δύσκολο και παράξενο. Έχεις να κάνεις με ψυχές βλέπεις.. Είναι άμεσο είναι ζωντανό. Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον άψυχο κινηματογράφο και την τηλεόραση. Είναι άμεσο και έτσι ότι δημιουργεί, το δημιουργεί στον υπερθετικό βαθμό. Καμία σχέση με το άλλο μου χόμπι. Το τρέξιμο. Εδώ δεν έχει κορδέλα τερματισμού δεν έχει τσιπάκια και χρονόμετρα να δούμε ποιος ήρθε πρώτος, δεύτερος, ποιος νίκησε ποιον.. Εδώ είναι πιο σύνθετα πράγματα, αλλά και πιο απλά.. αν θέλουμε να νικήσουμε κάποιον απλά τον υποβιβάζουμε. λέμε αυτός δεν άξιζε και έτσι εμείς είμαστε ανώτεροι.. χαχα.. τόσο απλό( και κουτοπόνηρο συνάμα). Πιάνουμε κάποιον ή κάποιους, τον κρίνουμε τον βγάζουμε άχρηστο ατάλαντο, άρα τι; εμείς είμαστε οι καλύτεροι.... Αμέ..
Παρόλα αυτά αγαπητοί μου και σε αντίθεση με πολλούς εγώ Δέχομαι την κριτική. Ναι την δέχομαι. Από όλους. Και όχι απλή κριτική.. Θέλω σκληρή κριτική γιατί πιστεύω πώς αυτός που εκτίθεται δημόσια, θα πρέπει να δέχεται και την κριτική. Και μάλιστα να με κρίνετε αυστηρά, χωρίς επιείκεια. Δεν έχει σημασία αν είμαι άμισθος ερασιτέχνης, αν δεν είναι το επάγγελμά μου, δεν έχει σημασία αν βάζω από την τσέπη μου λεφτά αν χάνω το χρόνο μου τον κόπο μου και όλα αυτά τα σχετικά. Η κρίση είναι κρίση και την δέχομαι. Όμως, όπως θα κριθώ εγώ, έτσι θα πρέπει να τους κρίνουμε όλους. Να τους βάλουμε κάτω όλους, να δούμε ποιος; τι; Πόσο; Πότε; Όχι μόνο εμένα. Δίκαια πράγματα. Για να σας δω;….
Και εσείς κύριοι που ηγείστε και έχετε τις τύχες του ερασιτεχνικού θεάτρου και του πολιτισμού του κάθε τόπου στα χέρια σας, επιβάλλεται να αποκτήσετε και εσείς γνώμη και κρίση. Αν δεν μπορείτε η δεν είστε σχετικοί, βρείτε έναν δικό σας έμπιστο άνθρωπο να σας συμβουλέψει αμερόληπτα. Διότι πρέπει να καταλάβετε πώς στο όνομα της (ντε και καλά) προσφοράς πολιτισμού, εξυπηρετούνται προσωπικές φιλοδοξίες απωθημένα άλλων καιρών και αναζήτηση της εφήμερης δόξας από ματαιόδοξους και άπληστους. Γιατί ως γνωστόν, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς. Καλοπροαίρετα σας λέω πως η αγνή σας σκέψη «όσοι θέλουν να προσφέρουν πολιτισμό είναι ευπρόσδεκτοι γιατί όσοι περισσότεροι τόσο περισσότερο πολιτισμό προσφέρουμε», αποδείχθηκε πως είχε εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Αποδείχτηκε πως μεγαλώνοντας η ποσότητα μειώθηκε αισθητά η ποιότητα. Δεν υπάρχει πλέον ποιότητα. υπάρχει «ότι να ναι» και το βαφτίζουμε πολιτισμό. Και ο κόσμος μπερδεμένος πλέον και μπουχτισμένος, δυσκολεύεται να ξεχωρίσει.. Όλα αυτά αγαπητοί μου είναι εύκολα να τα ξεχωρίσετε φτάνει να αποκτήσετε κρίση και άποψη όπως σας ανέφερα πριν. Μα δεν νομίζετε πως είναι εντελώς τρελό και παράλογο να μην υποστηρίζετε τις ίδιες σας τις επιλογές; Αντιθέτως μάλιστα έχετε μέσα στα σπλάχνα σας ανθρώπους που στηρίζουν με ανεξήγητη μανία, τις ΜΗ επιλογές σας.. Ανθρώπους επίσης, που σαμποτάρουν ανοιχτά πλέον, τις ίδιες σας τις επιλογές.. Κάνουν ότι θέλουν δρουν ανεξέλεγκτα και σαμποτάρουν κάθε μας προσπάθεια. Συγχαρητήρια!
Όμως, οι επιλογές που κάνατε ΕΣΕΙΣ, επειδή έχουν φιλότιμο και κότσια, για άλλη μία φορά σας έβγαλαν ασπροπρόσωπους και σας δικαίωσαν, παρ όλες τις προσπάθειες των εκ των έσω υποχθόνιων προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. έκαναν τα πάντα για την μη προσέλευση κόσμου και όχι μόνο. Όμως, αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων περίτρανα, πως ο κόσμος γύρισε την πλάτη στους ελάχιστους και δικαίωσε για άλλη μία φορά τις επιλογές σας, τη δουλειά μας και τις δυνατότητές μας, κατακλύζοντας κάθε φορά τον χώρο του θεάτρου. Κι ας έλαμψαν δια της απουσίας τους κάποιοι. Δεν πειράζει, αυτοί χάνουν….
Φέτος αισίως συμπληρώνω 20 χρόνια σε αυτό το χώρο. Στο χώρο του τοπικού ερασιτεχνικού θεάτρου και έχω ζήσει και έχω νιώσει πάρα πολλά. Δεν σας κρύβω, πως νοσταλγώ τις εποχές που οι τότε διοικούντες έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση σε μας κατανοώντας πως, όντως άμισθοι, προσφέραμε στους συμπολίτες μας έργο. Πολιτισμό ποιότητας. Ο κόσμος τους ευχαριστούσε γι αυτό (όπως γίνεται και τώρα) κι αυτοί με την σειρά τους ευχαριστούσαν εμάς ποικιλοτρόπως. Τώρα; Άντε τελειώνετε γιατί έχουν κι άλλοι σειρά.. έχουμε μελεούνι πολιτισμό που περιμένει στην ουρά… Κι όμως!! Είμαι πολύ περήφανος που υπηρετώ τόσα χρόνια συνεχόμενα αυτό το χώρο και ξέρετε αγαπητοί μου δεν υπερηφανεύομαι για την υποκριτική μου. Αυτή την αφήνω να την κρίνουν άλλοι. Άλλωστε τα εύσημα μου τα έχω πάρει. Δεν είμαι άπληστος. Για αυτό που είμαι περήφανος είναι πως υπηρέτησα τον χώρο αυτό αποτελώντας μέρος της διοίκησης του τότε δημοτικού θεάτρου έχοντας κάνει αρκετά βήματα αναβάθμισης του, αλλά κυρίως είμαι υπερήφανος γιατί έχω προσφέρει και έχω δουλέψει για το θέατρο όσο κανείς ή ελάχιστοι. ¨Έχω κάνει τον χαμάλη αμέτρητες φορές και έχω κάνει πράγματα, που ούτε φαντάζονται μερικοί. Έχω κατασκευάσει σκηνικά έχω κουβαλήσει πράγματα με δικά μου μέσα και δικά μου έξοδα και τόσα μα τόσα άλλα. Όλα αυτά, όχι για μένα, για το θέατρο. Για άλλους.. Για να παίρνουν άλλοι το χειροκρότημα.. Και αυτοί οι άλλοι, μικροί και μεγάλοι, άνθρωποι που στο παρελθόν είχαμε ζήσει μαζί τις ίδιες αγωνίες και τα ιδία άγχη, αυτή τη στιγμή μας γυρίζουν την πλάτη δεν μας καταδέχονται. Κι αν μας καταδέχονται, έρχονται με μία σνομπ και υπεροπτική διάθεση κρίνοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια, νομίζοντας πώς εμείς θα ήμασταν για πάντα το τζίνι τους....
Βλέπετε αγαπητοί μου θέλει μεγάλη και ανοιχτή καρδιά και μεγαλείο ψυχής που ελάχιστοι διαθέτουν, για να μπορέσεις να παραδεχτείς ότι κάποιοι ίσως ανέβηκαν. Ίσως είναι καλοί και δεν είσαι εσύ για πάντα ο καλύτερος…. «Ναι ρε φίλε και εγώ τρέχω αλλά εσύ τρέχεις πιο γρήγορα από μένα είσαι καλύτερος.. τοχεις».. ποιος το λέει αυτό;; Κανείς.. Σιγά μωρέ σιγά το πράγμα εντάξει και εγώ μπορώ να το κάνω… και τέτοια Κατινίστικα πράγματα από μίζερους ανθρώπους που τους ζάλισε η εφήμερη δόξα και οι κολακείες κάποιων, αδυνατώντας να δεχτούν την πραγματικότητα. Και έτσι, Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.. Κι όλα αυτά από ελάχιστους (που κάνουν τεράστιες προσπάθειες να φαίνονται πολλοί), σε έναν τόσο μικρό χώρο που λέγεται θέατρο.
Για αυτό λοιπόν και εγώ συμπληρώνοντας 20 χρόνια σε αυτό το χώρο δεν ζητώ δόξες και τιμές. Δύο πράγματα ζητώ: Πρώτον, την μή απαξίωση και την -πέρα από την υλική- ηθική υποστήριξη των “κρατούντων” και, δεύτερον και κυριότερο, προσκαλώ όλους του χώρου και του είδους, αντί να αυτοανακηρύσσεστε αντίπαλοι και να βρίζετε προσπαθώντας να μας υποβιβάσετε, ελάτε όλοι μαζί να ενωθούμε και να κάνουμε θέατρο. Να προσφέρουμε πολιτισμό και ποιότητα. Αφήστε τα τερτίπια… Η διοίκηση θα επιλέγει και εμείς θα ακολουθούμε κάνοντας αυτό που ξέρουμε, με αίσθηση της προσφοράς και σεβασμό στο κοινό. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός πού ο τώρα “chief”, σας είπε: «Ελάτε όλοι μαζί» και εσείς του γυρίσετε την πλάτη βρίζοντας τον.
Όμως τι λέω; Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να γίνει αυτό. Ξέρω πολύ καλά πώς, ο καθένας από σας θέλει το δικό του άνθρωπο, θέλει τον κολλητό του το δικό του “leader” , να κάνουν το κέφι τους και να δοξάζονται. Περιμένουν μάλιστα στη γωνία τον κάθε διοικούντα να τον ρίξουν, να βάλουν το δικό τους για να μπουν αυτοί και να κάνουν το δικό τους. Και μέχρι τότε θα συνεχίζουν να κατηγορούν να κρίνουν και να κατακρίνουν μεροληπτικά. Ο Χριστός είπε «Γιατί βλέπετε τον κόκκο της άμμου στο μάτι του αδελφού σας και όχι το βότσαλο που είναι στο δικό σας μάτι;» Στην Βίβλο η ερώτηση του Ιησού παραμένει αναπάντητη, αλλά η απάντηση είναι: Γιατί όταν κριτικάρω ή καταδικάζω τον άλλο αυτό με κάνει να νοιώθω ανώτερος, καλύτερος. Για αυτό και εγώ λοιπόν επανέρχομαι στην αρχή και σας απαντώ: Ναι. Δέχομαι την κριτική! Και σε αντίθεση με πολλούς, δεν κρατώ την κριτική που με βολεύει απορρίπτοντας τις άλλες.. Αντίθετα εκμαιεύω την κριτική και μέσα από αυτή πιστεύω πως γίνομαι καλύτερος. Δεν διεκδικώ τη τελειότητα ούτε το αλάθητο του Πάπα. Βελτιώνομαι συνέχεια ακούγοντας τις γνώμες σας. Όμως, είπαμε να με κρίνετε και όχι να με συγκρίνετε. Όποιος με συγκρίνει είναι απλά ηλίθιος. Δεν ήρθα εγώ ποτέ να το παίξω ούτε Antony Quinn ούτε Αλ Πατσίνο ούτε Φιλιππίδης. Όποιος θέλει να δει τον Φιλιππίδη ας πάει να πληρώσει να τον δει ας πάει να πληρώσει να δει και τον Αλ Πατσίνο. Την κριτική είπαμε δέχομαι. Για αυτό που είμαι και για αυτό που κάνω και όχι τη σύγκριση. Με την ευκαιρία, να σου πω αγαπητή μου φίλη, πώς αν και μεροληπτική, θα δεχόμουν και τη δική σου κριτική που όπως πάντα τη δέχομαι, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση (παρασυρρόμενη από το πάθος σου και την οργή σου) είναι εντελώς αντίθετη με όλων τον υπολοίπων. Ευχαρίστως θα την δεχόμουν, αλλά αυτό σημαίνει αυτόματα πως όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι και άσχετοι.. Ε δεν νομίζω ε;; Συγνώμη..
Κάθε ομοιότης με πρόσωπα πλην εμού του ιδίου, είναι εντελώς συμπωματική....
Ένας (αρχοντο) χωριάτης: Παναγιώτης Σταμπόλας.