AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

19.08.2018
Ειδήσεις

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Απόγευμα Καλοκαιριού και η γειτονιά στο πόδι από τις φωνές δεκάχρονων το πολύ δωδεκάχρονων παιδιών. Ένα σμάρι από δαύτα κυνηγά την στρογγυλή θεά με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό. Ξάφνου, οι φωνές παύουν και ακούγονται άσχημες βρισιές οι οποίες αποδέκτη έχουν τον βενιαμίν της ιδιότυπης παρέας. Δεν μπόρεσε να αποκρούσει την μπάλα και έτσι η ομάδα του έφαγε γκολ. Οι βρισιές εξακοντίζονταν από τον… αρχηγό της ομάδας και αφορούσαν την μάνα αρχικά του παιδιού κι ύστερα το φύλο του. Δεν ήταν αγόρι, ήταν «Που…». Το αγοράκι κάτι θέλησε να ψελλίσει κι ο «σούπερμαν» κινήθηκε απειλητικά προς αυτό, του έδωσε μια σπρωξιά και το σώριασε κάτω. Τα άλλα παιδιά περί άλλων ετύρβαζαν. Ενώ οι γονείς μερικών παιδιών που ήταν παρόντες, έμειναν αμέτοχοι να μιλούν για τον καιρό. Η μητέρα του… σούπερμαν ήταν στην αυλή του σπιτιού της και καμάρωνε την ρώμη και το σθένος του μπουμπουκιού της…
Στο σχολείο της γειτονιάς το κουδούνι ηχεί. Προσευχή και ξεκίνημα του ημερήσιου προγράμματος. Όλα τα παιδάκια τρέχουν προς τον χώρο συνάντησης ώστε να προλάβουν την προσευχή. Τρέχει και ο Κωστάκης. Μικρό παιδάκι, τρίτης δημοτικού, με το γέλιο του, με τα γυαλάκια του και το σακίδιο στην πλάτη. Η μάνα του το είχε αφήσει στην πόρτα του σχολείου και ξεκινούσε κι εκείνη για την δουλειά της. Ξάφνου ο Κωστάκης νιώθει ένα πόδι να μπλέκεται ανάμεσα στα δικά του, και με την ορμή που είχε πέφτει κάτω φαρδύς πλατύς. Αποτέλεσμα της πτώσης, το ευαίσθητο χεράκι του σπασμένο… Ο Γιωργάκης, ο έξυπνος του σχολείου, ο μεγαλόσωμος, ο μαθητής της έκτης τάξης, δηλαδή από τους μεγαλύτερους του σχολειου, είχε βάλει πρώτα το πόδι του για την τρικλοποδιά και ύστερα τα γέλια για το κατόρθωμά του. Κοντά του, σαν την «αγέλη» του πέντε έξι ακόμα παιδιά επίσης σκασμένα στα γέλια, απολάμβαναν το κατόρθωμα του Γιωργάκη. Κανένα από τα υπόλοιπα παιδιά παραδόξως δεν είδε τίποτα, κανένας δάσκαλος δεν είδε τίποτα, απλώς ο Κωστάκης σκόνταψε…
Απόγευμα Σαββάτου. Καλοκαίρι και στην παραλία το αδιαχώρητο. Οι επισκέπτες αμέτρητοι, άλλοι απολάμβαναν την δροσιά του νερού, άλλοι τον καφέ τους και άλλοι το βιβλίο τους. Απέναντι από την παραλία, σπίτια, και κάποια χωράφια. Σε ένα από αυτά ο μπάρμπα-Στέλιος αποφάσισε να πάει να πετάξει κοπριά και να αποθέσει μερικά σκουπίδια. Δικό του ήταν ό,τι ήθελε θα κάνει. Αδιάφορο εάν στα δέκα το πολύ μέτρα υπάρχει κόσμος. Το ίδιο αδιάφορο εάν τίθεται θέμα δημόσιας υγείας και εικόνας. Αδιάφορο εάν γίνεται προσπάθεια από ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων να φτιάξουν και να αναδείξουν την παραλία ώστε να αυξήσουν την Επισκεψιμότητα της περιοχής. Ο… μπάρμπας με μια δόση μαγκιάς, αναμεμειγμένης με λίγο φθόνο και με μερικές σταγόνες κουταμάρας, δένοντας απόλυτα με την χωριατιά, γεμάτος περηφάνια έκανε το θαύμα του. Έδειξε τον πολιτισμό του. Οι λουόμενοι, οι παραθεριστές και οι γείτονες τι έκαναν; Έλα μωρέ, τι να κάνουν; Απόλαυσαν την ευωδία, και συνέχισαν τις δουλειές τους. Πώς είπατε; Να του κάνουν παρατήρηση ή να καλέσουν την αστυνομία; Αστειεύεστε βέβαια…
Σε έναν δήμο της χώρας, ο Δήμαρχος χωρίς να δώσει καμία απολύτως εξήγηση, αφαίρεσε από την παιδική χαρά όλα τα όργανα. Είχαν χαλάσει και χρειάζονταν επισκευή. Παγκόσμια πρωτοτυπία ο χρόνος επισκευής. Παρά ταύτα, η παιδική χαρά παρέμεινε χρόνια εκεί, μουσείο πολιτισμικής κληρονομιάς βαρβάρων, κληρονομιάς ανθρώπων που η ατολμία, η φοβία και η βλακεία, δεν τους επιτρέπει να διαμαρτυρηθούν για να μην δείξουν «κακή διαγωγή» και ο δήμαρχος τους βάλει κακό βαθμό στον έλεγχο. Ο δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι είναι ας πούμε είκοσι όλοι κι όλοι ενώ οι δημότες που αποστερούνται το δικαίωμα των ανταποδοτικών ωφελημάτων από τα χρήματα που πληρώνουν για δημοτικά τέλη, είναι πάνω από δέκα χιλιάδες. Κι όμως η αγέλη πρέπει να υπακούει στον αρχηγό της… Διότι δεν πρέπει να σχολιαστούν. Δεν πειράζει ας είναι υποζύγια. Είναι περήφανοι για αυτό που είναι….
Μερικά πολύ απτά παραδείγματα του πως η ανοχή είναι όχι μόνο σημάδι φοβίας αλλά πάνω από όλα συνενοχή σε μικρά ή μεγάλα εγκλήματα. Ο φόβος έχει διαποτίσει τον κόσμο και τον έχει κάνει να είναι άμοιρος των ευθυνών του και των δεινών του εν τέλει. Οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί αρνητικά. Τίποτα δεν γίνεται με την λογική αντίθετα υπό το βάρος του φόβου, του φθόνου και της ανησυχίας ο περισσότερος κόσμος είτε στρουθοκαμηλίζει είτε κάνει την χελώνα, κρύβεται δηλαδή στο καβούκι του.
Σε αυτήν την αναμπουμπούλα, τον αναβρασμό, τα πάθη οξύνονται, τα ζωώδη ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια ευκολότερα και ο κόσμος που έχει δυστυχώς «εκπαιδευτεί» με τον εκφοβισμό και την απαγόρευση να υποδεικνύει τα λάθη και τα στραβά, αλλά και να επιβραβεύει αυτούς που πετυχαίνουν πατώντας επί πτωμάτων είτε κλέβοντας, έχοντας δηλαδή λάθος πρότυπα, αποπροσανατολίζεται.
Μια τέτοια κοινωνία που συμπεριφέρεται ως κοπάδι ψαριών στο ενυδρείο, που μόλις πλησιάζεις το δάχτυλό σου στο τζάμι του, μεμιάς έχει όλο το κοπάδι αλλάξει κατεύθυνση τί έχει να κερδίσει; Ακριβώς αυτό που είναι. ΚΟΠΑΔΙ που καθοδηγείται από δάχτυλα «ξύπνιων» που απολαμβάνουν να το φοβίζουν και να περνούν τον καιρό τους διασκεδάζοντας, γεμάτη περηφάνια που είναι τόσο «ξύπνιοι».
Τί έχει να χάσει μια κοινωνία που αποφασίζει να παραμείνει κοπάδι; Την ελευθερία της, ένα καλλίτερο αύριο, την ανεξαρτησία της και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό της.

Η επιλογή είναι στην διακριτική ευχέρεια του κάθε μέλους αυτής της κοινωνίας. Επιλέγουμε απλώς εάν επιθυμούμε να είμαστε στο κοπάδι ή εάν επιθυμούμε ένα καλλίτερο αύριο για εμάς και τα παιδία μας.