AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

10.12.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Βασανιστικό και συνάμα πρωταρχικό το θέμα που ανακύπτει κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια στις πολιτικές σκηνές. Ποιός θα είναι υποψήφιος για τον θώκο;
Τα παιχνίδια εξουσίας πέραν της στρατηγικής που είναι αναγκαίο να εφαρμόζεται, απαιτούν κάλυψη, απόκρυψη και φυσικά επίθεση σε όλα τα επίπεδα. Ειδικά σε εκείνα τα ανήθικα της «ψευτοηθικής», που επιμελώς προβάλλονται στις «οθόνες των καφενείων» και ακούγονται, δήθεν με εχεμύθεια, όταν λέγονται από τον… ντελάλη.
Πλήθος βιβλίων αναφέρονται στις συγκεκριμένες πρακτικές που ακολουθούντα ακόμα και από την αρχαιότητα έως σήμερα, αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο. Η ηθική εξολόθρευση του «πολιτικού εχθρού» είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα κάθε προσπάθειας. Λυκοφιλίες και πισώπλατα μαχαιρώματα καθ’ όλη την διάρκεια του προεκλογικού πολιτικού χρόνου, που ξεδιάντροπα, χωρίς ίχνος πολιτισμού, τρέχει! Τα πάντα υπακούουν στην ρήση «ο θάνατός σου η ζωή μου», προκειμένου τα μαλακά μόρια του πιθανότατα ικανότερου μηχανορράφου, να απολαύσουν εν τέλει την καρέκλα της εξουσίας.
Στον πολιτικό στίβο οι πρακτικές που μετέρχονται οι «συνυποψήφιοι» συνεχώς εξελίσσονται και τελειοποιούνται. Μόνο που η τελειοποίηση γίνεται προκειμένου να επέλθει η «πολιτική εξολόθρευση» των άλλων ώστε να επικρατήσει ποιος; Αληθινά ο «άριστος» ή ο περισσότερο ικανός στην «βυσσοδομία» και την πολιτική συναλλαγή;
Υπάρχει ένα άγραφο ευρετήριο πολιτικών προσόντων που ο «άριστος» υποχρεούται να «κατέχει» σε μεγάλο ποσοστό. Προσόντα όπως το να είναι πτυχιούχος. Κατάλοιπο κοινωνικής καταξίωσης, εχέγγυο που αποδεικνύει μόρφωση. Διότι η μόρφωση ακόμα και στις ημέρες μας είναι θέμα κατοχής πτυχίου και τίποτα περισσότερο. Είναι ακόμα πολύ θολό μέσα μας ότι το πτυχίο δεν φέρνει μαζί του μόρφωση αλλά ειδίκευση. Αρνούμαστε εμφατικά –σχεδόν ρατσιστικά- να αποδεχτούμε ότι μορφωμένος «επιτρέπεται» να είναι κάθε άνθρωπος κι ας μην κατέχει τίτλο σπουδών. Πώς να αποδεχτούμε κάτι τέτοιο; Πώς να ανατρέψουμε την ζωή και τα πιστεύω μας, αποδεχόμενοι ότι μεγαλώσαμε με ένα ψέμα, με μια υποτίμηση του μυαλού μας και φυσικά αυτό το μεταλαμπαδεύσαμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας καθιστώντας τα επιγόνους μιας κοινωνικής στρεβλώσεως;
Το τέλειο προσόν φυσικά είναι να κατέχεις τίτλο σπουδών Ιατρικής σχολής ή Νομικής. Είναι τα φετίχ των υποψηφίων και το όπιο των ψηφοφόρων. Γεννούν θαυμασμό και ανοίγουν ευκολότερα τις πόρτες της εξουσίας.
Το επόμενο προσόν, που a priori κατέχει ο πτυχιούχος εκάστοτε υποψήφιος, είναι αυτό του «καλού παιδιού». Είναι δυνατόν να μην έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία προκειμένου να «αναρριχηθεί» στην πολιτική κλίμακα;
Νοείται φέρελπις πολιτικός που να μην καλοχαιρετά τους πάντες, να μην πηγαίνει σε γάμους και κηδείες γνωστών μα πρωτίστως αγνώστων, προκειμένου να δείξει τον σεβασμό του και την εκτίμησή του; Απαραίτητο προσόν λοιπόν και η κοινωνική προσέγγιση των πάντων, ας είναι και υποκριτική. Δεν πειράζει. Οι πολλοί το καταλαβαίνουν, οι πιο πολλοί δε, το απολαμβάνουν, περιγελώντας μέσα τους τον « κ. καλοχαιρέτα», περισσότερο από όσο εκείνος νομίζει πως τους ξεγελά.
Περίοπτη θέση στο ιδιότυπο «προσοντολόγιο» των υποψηφίων είναι οι «φίλοι» και τα «πτηνά» που ξέρουν να μιλούν αισχρά. Οι «φίλοι» είναι οι επονομαζόμενοι και παρατρεχάμενοι, ενώ ως «πτηνά» νοούνται οι παντός τύπου και χρώματος παπαγάλοι που επιστρατεύονται με στόχο την «αληθινή και ξεκάθαρη» ενημέρωση όλων, για τα τρωτά των αντιπάλων. Σαφώς και απόλυτα αναγκαίοι είναι οι «μπαρμπάδες στην Κορώνη» που επιβάλλεται να έχει ο εκάστοτε υποψήφιος για κάθε θέση και δή για δήμαρχος. «Μπαρμπάδες» που με πρώτη ευκαιρία είναι αναγκαίο έως υποχρεωτικό, να τους εμφανίζει σε κοινή θέα. Πρέπει να τους βλέπουν όλοι να περιφέρονται μαζί του ως… Τριμερόπιτες.
Όλα τα παραπάνω προσόντα προσδίδουν σαφέστατα πολλά θετικά στοιχεία στον υποψήφιο. Μα δεν είναι τίποτα εμπρός στην οικονομική του επιφάνεια. Δεν νοείται να κατέλθει κάποιος ως διεκδικητής οποιουδήποτε πολιτικού θώκου, εάν δεν κατέχει ένα σοβαρό οικονομικό ποσό, μεγάλο μέρος του οποίου είναι υποχρεωμένος να «καταθέσει» στον αγώνα του για την κατάληψη του αξιώματος. Νομοτελειακά, μόλις κάποιος ανακοινώσει την πρόθεσή του να συμμετάσχει στον πολιτικό αγώνα, η πρώτη ερώτηση είναι «λεφτά έχει;» και η αμέσως επόμενη είναι «πού τα βρήκε;»
Το οξύμωρο είναι πως από την μια πλευρά έχουμε «αποφασίσει» όλοι εμείς οι… καλοί καγαθοί πολίτες, πως… το χρήμα «μιλάει», είναι μάλιστα εκ των βασικών συστατικών για έναν νικηφόρο πολιτικό αγώνα. Από την άλλη πλευρά όμως απορούμε «αφελώς», όταν ο εκάστοτε διεκδικητής «αποκαλύπτεται» ως κίβδηλος και καταχραστής…
Ποιός είναι αυτός που «ποντάρει» είτε ο ίδιος είτε οι χορηγοί του, χρήματα σε μια πολιτική κούρσα, χωρίς να προσδοκά να πάρει πίσω, είτε τα ίδια είτε περισσότερα από όσα «πόνταρε»;
Σαφώς και ο κατάλογος των αναγκαίων προσόντων των εκάστοτε υποψηφίων ανανεώνεται αδιαλείπτως. Είναι ένας κατάλογος μέσα από τον οποίον «επιλέγουμε» τους πολιτικούς που θέλουμε ως κοινωνία να μας… αντιπροσωπεύουν στην ιδιόμορφη δημοκρατία μας. Γιατί; Επειδή αρχικά μας έχουν μάθει πως στην ζωή δεν θέλει κόπο αλλά θέλει «τρόπο», η γνωστή διδαχή, και εν συνεχεία επειδή πλέον είναι δυσεύρετοι εκείνοι οι άνθρωποι που επιθυμούν να θέσουν τον εαυτό τους στην βάσανο του να έρθουν σε σύγκρουση με παντός είδους συμφέροντα προκειμένου να εφαρμόσουν πραγματική πολιτική προς όφελος των πολλών!