AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

10.12.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Είναι κοινό μυστικό πως το παλαιοκομματικό σύστημα, εκείνο το σύστημα που επιβάλλει στους πολίτες με κάθε τρόπο την άποψή του -είτε παραπλανητικό είτε υποχρεωτικό- πολύ καλά κρατεί.
Ένα σύστημα που θεωρεί πως το εκάστοτε κόμμα είναι ένα καπετανάτο που μόνο έναν καπετάνιο πρέπει να έχει για να το διαφεντεύει. Ένα σύστημα νοσηρό και ζοφερό που για το μόνο που αγωνιά και προσπαθεί είναι το ιδιοτελές μικροσυμφέρον. Φυσικά είναι ευνόητο πως αυτό το σύστημα συναπαρτίζεται από «λίγα και καλά» άτομα, που ώ του θαύματος, θεωρούν εαυτούς έξυπνους, γνώστες των πολιτικών παιχνιδιών, ικανούς χειραγωγούς και το βασικότερο όλων… ισόβιους ηγετίσκους που είτε στο προσκήνιο είτε παρασκηνιακά επιβάλλεται να παίζουν ρόλο. Ρόλο επιθεώρησης μήπως;
Είναι πολύ δύσκολο στην σημερινή εποχή να σταχυολογήσουμε μέσα από αυτό το προβληματικό σύστημα, ανθρώπους που να διακατέχονται από αλτρουισμό και ανιδιοτέλεια. Διότι αυτοί είναι εχθροί του συστήματος. «Χαλάνε την πιάτσα». Είναι ανεπίτρεπτο να αναλάβουν οποιαδήποτε «πολιτική εποπτεία» κομματικής οργάνωσης, ομάδες ανθρώπων που πραγματικά επιθυμούν την αναβάθμιση, τόσο αυτών των κομματικών οργανώσεων ώστε πραγματικά να είναι για τον λαό, όσο και τον εξοβελισμό των καπεταναίων-παραγοντίσκων, που γαντζωμένοι στα αξιώματα επιθυμούν το ιδιοτελές.
Απορίας άξιον είναι γιατί ο εκάστοτε πολιτικός αρχηγός ενώ ξέρει, δεν πράττει τα αυτονόητα ώστε να αλλάξει το εγκαθιδρυμένο καθεστώς. Γιατί; Επειδή μήπως φοβάται ότι το να τα βάλει με το άρρωστο κατεστημένο -που λειτουργεί υπογείως και βυσσοδομεί ενάντια σε όλα προκειμένου να μην χάσει τα κεκτημένα του- θα τον οδηγήσει στο να απολέσει την δική του «μεγάλη εξουσία»;
Αντί λοιπόν όλοι αυτοί οι… πολιτικοί καπεταναίοι, οι κομματάρχες, να εξοβελίζονται, όσες φορές κι εάν αλλάζει ο εκάστοτε πρόεδρος, συμβαίνει το αντίθετο. Καταλαμβάνουν θέσεις ακόμα πιο υψηλές. Διότι όπως αποδεικνύεται εν τέλει, όλοι οι αρχηγοί κομμάτων είναι ανασφαλείς και αδύναμοι. Προτιμούν να έχουν τους «εχθρούς» τους κοντά, «υπακούοντας» στην ρήση εκείνη που προτρέπει να έχεις τον εχθρό σου κοντύτερα από τον φίλο σου. Το αποτέλεσμα όμως είναι, αντί να τους ελέγχουν, να συμβαίνει το αντίθετο. Ελέγχονται από τους «εχθρούς» τους και καταστρέφονται.
Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι να στραγγαλίζεται και να εξοβελίζεται κάθε φωνή που προσπαθεί να ακουστεί, κάθε ικανός, κάθε νέο πρόσωπο που επιθυμεί να μπει μπροστά, κάθε «επαναστάτης» που απειλεί να τους χαλάσει το καπετανάτο.
Το θέμα όμως φυσικά και δεν είναι μονοσήμαντο αλλά «αμφιμονοσήμαντο» δυστυχώς. Δεν είναι το πώς υπάρχουν και επιβιώνουν οι κομματάρχες. Είναι το πώς υπάρχουν και όλοι αυτοί οι ίδιοι και οι ίδιοι πάντοτε πολίτες, που εναγωνίως μάλιστα, αναζητούν να ποδηγετηθούν. Αναζητούν να εξευτελιστούν πολιτικά μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ικανοί για τίποτα περαιτέρω; Μόνο και μόνο επειδή τους έχουν τάξει μια θέση; Επειδή θεωρούν πως παίζουν κάποιο ρόλο; Μήπως είναι αγράμματοι και απαίδευτοι και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν; Μόνο το ατομικό και πρόσκαιρο τους ενδιαφέρει άραγε;
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εξευτελισμός από αυτόν. Τέτοιες όμως κινήσεις που μηδενίζουν αμφότερες τις πλευρές, για τους κομματάρχες είναι αδιάφορο επειδή είναι έτσι η συνήθης πολιτική πρακτική. Ενώ για όλους εκείνους που άγονται και φέρονται από τους κομματάρχες είναι ένας τέλειος εξευτελισμός.
Αντί λοιπόν να γυρίζουν την πλάτη τους οι πολίτες σε όλα αυτά τα πολιτικά ανδρείκελα, που αγωνιούν μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον ή την όποια μικρή εξουσία κατέχουν κάνοντας τον αξιωματούχο, υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που τους αποδέχονται. Δέχονται να γίνουν πολιτικοί υποτακτικοί, πολιτικά υποζύγια των καινοφανών.
Απαύγασμα όλων των παραπάνω: Η σημερινή κατάντια στην χώρα μας.
Είναι πολιτική αθλιότητα το να τρέχεις να μοιράζεις παροχές προκειμένου να αναρριχηθείς σε έναν οποιονδήποτε θώκο. Είναι αισχρό. Είναι μια πρακτική που επιβάλλεται να σταματήσει να… σέρνεται στην πολιτική. Είναι μια… «σαπροφυτική πολιτική» που καταστρέφει, που βοηθά το άρρωστο να υπερνικά το υγιές. Δημιουργεί προσκυνημένους και εξευτελισμένους.
Η πολιτική σήμερα αποτελεί το όχημα με το οποίο «ταξιδεύει» μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που δεν έχουν δουλέψει στην ζωή τους. Ανθρώπων που δεν έχουν καμιά αξία, που προσπαθούν να βολέψουν τον εαυτό τους ή άτομα του οικογενειακού τους περιγύρου. Όχημα ποσοστού ανθρώπων κενών, που επιθυμούν διακαώς να γίνουν «επώνυμοι» στερούμενοι τυπικών και ουσιαστικών προσόντων. Μόνο επειδή κατέχουν μια κομματική ταυτότητα, και έχουν πλήρως κατανοήσει την τέχνη του «πολιτικού γλειψίματος», υποσκελίζουν αξιότερους ή ικανότερους, μην αφήνοντας χώρο σε νεότερες ιδέες να ακουστούν.
Τέτοιου είδους πολιτική τίκτει όλες τις στρεβλώσεις. Τίκτει όλα τα ασήμαντα εν τέλει πρόσωπα που εξελίσσονται σε αχάριστα ανθρωπάκια που ξεχνούν τον ευεργέτη τους. Τίκτει μια άσχημη φατρία που εδώ και πάρα πολλά χρόνια γεννά επί της ουσίας αδιάφορους πολίτες, επιδιώκει να τους πολλαπλασιάζει ώστε εν τέλει να παραμένει στο απυρόβλητο και στο προσκήνιο. Πάντοτε φυσικά λειτουργώντας παρασκηνιακά.
Μοιάζει και σήμερα μονόδρομος η επικράτηση αυτής της πρακτικής. Διότι θεωρούν οι κομιστές της πως απευθύνονται σε ανθρώπους που είναι ηλίθιοι, ευκολόπιστοι ή σε ανάγκη και έτσι τους εκμεταλλεύονται. Επιχαίρουν που θα τα καταφέρουν έστω και με δυσκολία. Θα κρατήσουν την καρέκλα και θα τους δοθεί ο χρόνος να εξασφαλίσουν το μέλλον που για τον εαυτό τους οι ίδιοι προετοιμάζουν.
Όμως και οι ίδιοι ξέρουν πως έχουν ήδη νικηθεί. Ξέρουν πολύ καλά ότι είναι υπό αίρεση και υπό έλεγχο. Αυτό δεν μπορεί πλέον να το αλλάξει τίποτα και κανένας. Και αυτό τους κάνει να τρέμουν, να αντιδρούν σπασμωδικά και εν τέλει τους εξωθεί σε λάθη και τους απομονώνει…