AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

17.07.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Μια φορά κι έναν καιρό στην Άγρια και Απολίτιστη Ελλάδα εμφανίστηκε η ανάγκη διοίκησης. Τότε εμφανίστηκαν οι πρώτοι πολιτικοί. Δεν υπήρχε «πολιτικός», λεπτός ή χοντρός, ψηλός ή κοντός, σε κάθε βαθμίδα, που να μην ήταν ή που να μην ήθελε να αυτοσυστήνεται ως... εκλογομάγειρας.
Οι εκλογομάγειρες έκαναν την εμφάνισή τους εντονότερη με τα χρόνια. Ήταν άνθρωποι που έκαναν όλες εκείνες τις ενέργειες ώστε το αποτέλεσμα των εκλογών να είναι εύπεπτο, επιθυμητό. Να τους συμφέρει. Αρωματισμένο με ξεχωριστά μπαχάρια. Της ηθικής, της οικογένειας, της μοναδικότητας, του καθωσπρεπισμού. Της άμεμπτης, της γεμάτης αρετές προσωπικότητας του εκλεκτού. Ο εκλεκτός τους πληρούσε ένα μόνο κριτήριο. Να είναι καρικατούρα των Ντάλτον, από τον Τζόε και τον Ουίλλιαμ έως τον Τζακ και τον Άβερελ. Ποτέ δεν επέλεγαν μια ρεπλίκα του Λούκυ Λουκ. Δεν ήθελαν «εχθρούς» του λαού!
Επέλεγαν φυσικά χειραγωγήσιμο εκλεκτό. Εύπιστος και με άγνοια κινδύνου! Εάν το «υπερεγώ» συμπεριλαμβάνονταν στο βιογραφικό του, είχε πλεονέκτημα. Αδιάφορο εάν ο εκάστοτε υποψήφιος είχε αφέλεια όπως οι γνωστοί μας Τζακ, Ουίλιαμ και Άβερελ ή αδίστακτος όπως ο Τζόε Ντάλτον.
Δεν ήθελαν ο εκάστοτε Ντάλτον που ετοίμαζαν για να κυβερνήσει, να σκέφτεται. Εκείνοι θα «έβαζαν» στο στόμα του τα κατάλληλα λόγια. Τι κι αν ήταν ως χαρακτήρας οι Ντάλτον (δεν τους ενδιέφερε ο χαρακτήρας, τους ενδιέφερε η ευκολία να πειστούν και να βγουν μπροστά). Το θέμα είναι η εξουσία.
Οι εκλογομάγειρες αναγνώριζαν στον εαυτό τους την ανικανότητα και ανυπαρξία σε όλα πλην της μηχανορραφίας. Ήταν… πολυσχιδείς προσωπικότητες. Υποκριτές. Κόλακες. Αδίστακτοι. Δουλοπρεπείς. Χωριάτες. Κενόδοξοι. Κοινοί συκοφάντες. Έσπευδαν λ.χ. να κακολογήσουν κάποιον που φοβούνταν. Πήγαιναν, πουλώντας εκδούλευση, και μετέφεραν λόγια σε έναν «φίλο» και μετά σε ακόμα έναν «φίλο» κ.ο.κ. Από ενδιαφέρον. Από αγάπη. Δεν τους άρεσε να βρίζουν τον «φίλο» τους.. Ήταν πιστευτοί οι συκοφάντες, παρά την εν γένει ανέντιμη συμπεριφορά τους. Ο δήθεν κακολογημένος «φίλος», τους πίστευε χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς να αναζητήσει την αλήθεια. Έτρεχε λοιπόν με οργή να ζητήσει τον λόγο από αυτόν που υποτίθεται πως τον κακολόγησε…
«Ραν ταν πλανίαση» σε όλο της το μεγαλείο!
Οι εκλογομάγειρες ήταν μια σκιώδης φατρία. Τους γνώριζε και τους αποστρεφόταν το υγιές κομμάτι της κοινωνίας. Επειδή με τα παρασκηνιακά τεχνάσματά την καταδίκαζαν σε απραξία. Έμεναν κοντά τους μόνο όσοι δεν είχαν προσωπικότητα και όσοι τούς είχαν υποχρέωση, οι δουλοπρεπείς και οι κανάγιες. Δεν τους ενδιέφερε τίποτα πέρα από τη δολοπλοκία και την μηχανορραφία.
Ο εκλογομάγειρας που σέβεται τον εαυτό του, οραματίζεται, σχεδιάζει ττην περιοχή που θα ασκήσει την τέχνη του. Αναζητά πάντα τα καλλίτερα υλικά. Σημαντικότερο; Ο λωτός. Δίνει αποδεδειγμένα το τέλειο αποτέλεσμα. Δημιουργεί αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Κοιμίζει.
Εκλογομάγειρας χωρίς χορηγούς γίνεται; Είχε λοιπόν πάντοτε σαν βοηθούς του, τούς γνωστούς sous chef (σου σεφ), εύρωστους και γαλαντόμους ανθρώπους. Δεν δίσταζαν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να «αγγίξουν την ποδιά του εκλογομάγειρα». Εννοείται πως θα έπαιρναν πίσω τα χρήματά τους με το παραπάνω, από τις… διαφημίσεις! Όλα αυτά με τρόπο εντελώς ηθικό και άμεμπτο. Οι βοηθοί πάντοτε κατελάμβαναν περίοπτη θέση. Φαίνονταν. Καρικατούρες της μαμάς Ντάλτον, του Αλ Καπόνε κ.ά.
Εκλογομαγείρεμα χωρίς θεατές που θα παρακολουθούν, με βλέμμα Ραν Ταν Πλαν, να ασκείται η τέχνη, σαφέστατα δεν γίνεται Αποτελούσαν φυσικά «ευγενική χορηγία…». Κατά την διάρκεια του εκλογομαγειρέματος εκπέμπονταν στους θεατές μηνύματα ηθικοπλαστικού χαρακτήρα, ώστε να δημιουργούν ενοχές στο κοινό ή ταύτιση με τον εκάστοτε εκλεκτό.
Έχετε δει τους μορφασμούς των μαγείρων στις κουζίνες τους την ώρα που αφού έχουν ετοιμάσει το πιάτο τους, το δοκιμάζουν; Τρελαίνονται. Αγαλλιάζουν. Αυτοσυγχαίρονται και οι γύρω τους τούς κοιτούν με έναν θαυμασμό, όπως η Ντόλυ το άλογο του Λούκυ Λουκ τον εαυτό της στον καθρέπτη. Με τον ίδιο και περισσότερο θαυμασμό αλληλοσυγχαίρονταν οι εκλογομάγειρες μόλις ετοίμαζαν την μαριονέτα τους.
Η συνταγή φαινομενικά διαφοροποιημένη κάθε φορά. Ουσιαστικά όμως; Επαναλαμβανόμενη. Η «τοποθέτηση» ενός αφελούς Άβερέλ ή ενός αδίσταχτου Τζόε ή των μετριοπαθέστερων Τζακ ή Ουίλιαμ σε θέση εξουσίας. Ήταν σημαντικά τα οφέλη για τον εκλογομάγειρα και τους χορηγούς-βοηθούς του από τις… διαφημίσεις. Η εκλογή του εκλεκτού τους, προσέδιδε στο πολιτικό πιάτο που ετοίμαζαν μια τελειότητα. Έτσι κέρδιζαν τα πολυπόθητα αστέρια Michelin της πολιτικής μαγειρικής. Επιτυχία!
Μόλις το εκλογομαγείρεμα ολοκληρωνόταν, σύσσωμοι οι θεατές χειροκροτούσαν. Προσέγγιζαν την σκηνή ώστε να δουν και να αποθεώσουν τον εκλεκτό. Λωτοφάγοι...
Οι υπόλοιποι πολίτες; Υπήρχαν απεριόριστα αποθέματα λωτού για να τους σερβίρουν ως κοινωνική παροχή. Τα ήθελαν όμως;
Ύστερα… ο κόσμος μπούχτισε! Δεν ήθελε λωτό. Άλλαξε διατροφή. Κάθε πολίτης επέλεγε την… τροφή που θα μεγείρευε. Μόνος του! Οι εκλογομάγειρες περιορίστηκαν στην τοπική παραδοσιακή κουζίνα, που εμφάνιζε μια τάση εξάλειψης… Και οι επόμενες γενιές έζησαν σίγουρα καλύτερα.
Επιμύθιο. Στις μέρες μας ενδεχομένως να υπάρχουν αρκετοί Ντάλτον (Είτε Τζόε, Τζακ, Ουίλιαμ είτε Άβερελ) που χρήζουν ποδηγέτησης και είναι ξελιγωμένοι για την εξουσία. Είναι ξελογιασμένοι από αυτήν. Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι με τον ευσεβή πόθο να κάνουν τον μαριονετίστα, να κινούν τα νήματα. Ακόμα και χαρακτήρες Ραν Ταν Πλαν και Ντόλυ. Αντίρροπα, το ενδεχόμενο να υπάρχουν πάμπολλοι Λούκυ Λουκ που αντιμάχονται τέτοιου είδους πρακτικές και θα εναντιώνονται είναι επίσης υπαρκτό.
Όσο η κοινωνία μας δεν εκπαιδεύεται, δεν παύει να δημιουργεί δουλοπρεπείς αντί για αξιοπρεπείς πολίτες, μάλλον αυτά θα συμβαίνουν. Αυτό που χρειάζεται είναι άμεσα να σταματήσουν οι πολλοί να αδιαφορούν και να ενεργοποιηθούν. Δεν πρέπει να αφήνουν τους λίγους να αποφασίζουν για την μοίρα όλων, βάσει των ιδιοτελών συμφερόντων τους.