AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

24.04.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Σωτήριον έτος 1935. Είναι μεγάλη η απόφαση αλλά μεγαλύτερη ακόμα η ανάγκη. Μεγαλύτερο άχθος από αυτό της δυστυχίας δεν υπάρχει. Πείνα, φτώχια, το τελευταίο ζευγάρι μποτάκια από ένα ακαθόριστο είδος μεταξύ δέρματος και πλαστικού, έχει λιώσει. Στα είκοσι δύο του χρόνια δεν μπορεί να δει την ανατολή. Την Άνοιξη. Δεν μπορεί να βρει το Πάσχα του.
Ο Πειραιάς είναι η πύλη εξόδου πλέον. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν εκεί. Μπροστά φαντάζει τεράστια η Ερυθρά θάλασσα, αλλά το δυνατό ραβδί της Ελπίδας είναι σίγουρος πως θα τον βοηθήσει να την περάσει χωρίς να πνιγεί...
Ένας μήνας ταξίδι και θα βρεθεί στην δική του γη της Επαγγελίας. Είχε ακούσει για αυτήν και μια φωνή μέσα του -δεν μπορούσε να καθορίσει ποιού ήταν αυτή η φωνή αλλά την άκουγε καθαρά- τού ‘λεγε καθαρά να πάει εκεί. Ένας τουλάχιστον μήνας, με την προϋπόθεση να επιβιώσει στο παπόρι. Ένας μήνας τουλάχιστον θα εναποθέσει τον εαυτό του σε «χέρια ξένα»… Όμως η πείνα, η δυστυχία, δεν αντέχει άλλη κακουχία. Δεν φοβάται να πάει στο άγνωστο. Δεν φοβάται να φύγει από τις Ηράκλειες Στήλες. Θέλει να δει πέρα από την απέραντη θάλασσα την Ελπίδα. Να δει την άλλη ήπειρο. Αμερική…
Λιπόσαρκος και ρακένδυτος έφτασε στην Ελπίδα… Νήσος Έλις. ‘Ένα μικρό νησάκι στ’ ανοιχτά του Μανχάταν. Τόπος ελπίδας για εκατομμύρια ανθρώπους που αναζητούσαν την γη της επαγγελίας. Από το 1852 έως το 1954 σε αυτό το νησάκι υποδέχονταν τους μετανάστες. Τους υπέβαλλαν σε ιατρικές εξετάσεις προκειμένου να εγκριθεί η άδεια εισόδου τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για πολλούς ήταν μια κολυμβήθρα διότι πολλοί μετανάστες άλλαξαν τα ονόματά τους εκεί. Όχι επειδή το ήθελαν οι ίδιοι, αλλά επειδή οι «Οικοδεσπότες» τους δεν μπορούσαν να προφέρουν το όνομά τους και δεν ήξεραν την γλώσσα της Νέας Γης για να το γράψουν οι ίδιοι. Μα τί πειράζει; Το όνομα δεν σου δίνει φαγητό και στέγη. Δεν ζεσταίνει την ψυχή. Η δουλειά όμως…
Εκείνος; Εκείνος με υπομονή και πλέρια δύναμη, με όνειρο και με υπομονή, παρά το κυνηγητό, παρά την κοροϊδία και την ειρωνεία των αφεντικών, δεν ήξερε βλέπετε την γλώσσα και όσο προσπαθούσε να την μάθει, εννοείται πως έκανε εκφραστικά λάθη. Έβλεπε και την αηδία στα μάτια των περαστικών, την ώρα που κατάκοπος επέστρεφε στο «σπίτι» για να κοιμηθεί μερικές ώρες και να ξαναρχίσει την δουλειά στην φάμπρικα. Κάθε λίγο έπρεπε να ελέγχεται εάν έχει δουλειά, να του ελέγχουν τα χαρτιά οι αστυνομικοί, αλλά δεν ήταν αυτό πρόβλημα. Είχε δουλειά. Είχε χρήματα. Είχε φαγητό. Είχε αξιοπρέπεια που η μαμά πατρίδα δεν μπορούσε να του προσφέρει! Μέρα με την μέρα, χρόνο τον χρόνο, κατόρθωσε να αλλάξει τα πράγματα. Έμαθε να μιλά καλά την γλώσσα. Προσαρμόστηκε. Μα κι εκείνοι, οι άλλοι, οι «Οικοδεσπότες» προσαρμόστηκαν κι εκείνοι. Τον αποδέχτηκαν. Εκείνοι που τον κορόιδευαν, τώρα τον συναναστρέφονται. Νίκησε. Νίκησε τον εαυτό του, νίκησε την δυστυχία του, κατέκτησε το όνειρό του… Να ζήσει!
Σωτήριον έτος 2018. Έχουν συντελεστεί τεράστιες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Έχουν γίνει τεχνολογικά θαύματα και ο πολιτισμός έχει προοδεύσει σε υπέρμετρο βαθμό. Έχουν πάρα πολλές ασθένειες καταπολεμηθεί. Έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής και είναι πολύ πιο εύκολο να έχεις ένα σπίτι. Να έχεις τα αναγκαία εκείνα αγαθά που να σε βοηθούν να είσαι Άνθρωπος. Αρκεί να ανήκεις σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Να μην είσαι… Γύφτος. Επιτρέπεται να είσαι οποιασδήποτε άλλης εθνότητας ή μειονότητας ή… αρκεί να μην είσαι Γύφτος.
Δεν μας νοιάζει εάν είναι ομόθρησκη αυτή η φατρία. Δεν μας νοιάζει εάν έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Δεν μας νοιάζει εάν ματώνουν ή εάν πονάνε. Μας νοιάζει ότι είναι Γύφτοι. Άρα απόκληροι και απαγορεύεται να έχουν φως, νερό, χώρος να κατοικούν, δεν μας νοιάζει εάν είναι Έλληνες πολίτες. Ας πάνε στον καταυλισμό τους, μακρυά από τις πόλεις μας, ας μένουν στις λάσπες ή σε παραπήγματα, αρκεί να μην μας ενοχλούν. Δεν μας νοιάζει εάν πρέπει να μορφωθούν. Διότι, γνωρίζουμε πως έτσι ή αλλιώς, θα πάρουν την επιδότηση που προβλέπεται και μετά θα αποσύρουν τα παιδιά τους για να τα στείλουν για επαιτεία. Δεν μας ενδιαφέρει για αυτούς, επειδή όλα τα κακά εκπορεύονται από αυτούς. Δεν έχουν παρά μόνο ένα δικαίωμα. Να παραμείνουν πολίτες ενός κατώτερου θεού και απλώς να τους επιτρέπεται να ψηφίζουν. Μολονότι είναι αγράμματοι, οι περισσότεροι, την ώρα των εκλογών, τους πάνε τα ψηφοδέλτια με ένα πεσκέσι και όλα είναι καλά. Βέβαια το ίδιο δεν γίνεται και με τους υπόλοιπους ψηφοφόρους;
Δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση, και αυτό το λέει ο άγραφος νόμος των πολιτισμένων, κανένας Γύφτος να ενσωματωθεί. Όπως είπε και ο Χατζής σε πρόσφατη συνέντευξή του «… ήξερα πως είμαι Γύφτος. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Τα παιδιά μου στο σχολείο τα κορόιδευαν αλλά τα παιδιά μου δεν είχαν θέμα. Ήταν Γύφτοι και το ήξεραν.». Τα άτυπα νησιά Έλις στην πολιτισμένη κοινωνία μας έχουν στηθεί. Μόνο που εκεί δεν υπάρχουν καταλύματα, νερό, έλεγχος, δεν υπάρχει διαμορφωμένος χώρος ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική ενσωμάτωση. Δεν υπάρχει αποδοχή.
Υπάρχουν μόνο διαχρονικά, προγράμματα κοινωνικής ενσωμάτωσης με πολλά λεφτά. Λεφτά που ρέουν προς την κατεύθυνση της… πολιτικής και όχι πολιτισμικής ενσωμάτωσης. Εκατοντάδες εκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ο στόχος δεν έχει ούτε καν προσεγγιστεί. Τα λεφτά όμως πέφτουν βροχή. Στην λάσπη που δημιουργείται πνίγονται όλοι οι Γύφτοι. Αλλά έχουν και αυτοί προσαρμοστεί. Ό,τι και να γίνεται είναι αδιάφορο για αυτούς. Λεφτά να παίρνουν και όλα καλά. Οι άνθρωποι είναι ευπροσάρμοστοι. Αρκεί να υπάρχει και να πέφτει το χρήμα…
Ο μικρός Γύφτος; Αυτός θα τον βρει τον δρόμο του… Στην καλύτερη περίπτωση, θα γίνει έμπορος χαλιών!