AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

21.06.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

«Η Δημοκρατία είναι πολύ ακριβή» είπε στο κανάλι E η κυρία Καλογεροπούλου, θέλοντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στο θέμα «στεγαστικού επιδόματος» διαφόρων εξωκοινοβουλευτικών ή και κοινοβουλευτικών μελών της κυβέρνησης.
Φράση η οποία συνδυαζόμενη με δήλωση αποχωρήσαντα υπουργού πως το επίδομα «ήταν στο πλαίσιο της συμφωνημένης αμοιβής» έρχεται να καταδείξει με τον χείριστο τρόπο αυτό που όλοι γνωρίζουμε αλλά κανέναν μας δεν ενοχλεί.
Πολιτικός σημαίνει δουλειά επί αμοιβή!!!
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βγαίνουν στα μπαλκόνια διεκδικώντας την ψήφο μας με συνθήματα όπως «για το καλό της χώρας», «δώστε μας την δύναμη να αλλάξω τα πάντα» «για το κοινό καλό» κ.ά., μάλλον εννοούν «για το καλό της τσέπης τους» και «δώστε μου την δύναμη να αλλάξω την ζωή μου και της οικογένειάς μου για τα καλά» κ.ο.κ.
Αυτή η μετάλλαξη του πολιτεύματος της Δημοκρατίας, σε μια άτυπη βασιλεία πολύ ενδιαφέρον έχει. Διότι από την μια μεριά οι άνθρωποι αυτοί που με την εντολή μας εκλέγονται για να μας αντιπροσωπεύουν και να μας επιλύουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως πολίτες, μετά την πάρα πολύ νωπή εντολή, που τυπικά τους την «ενεχειροδανείζουμε» εκείνοι όχι μόνο γίνονται μικροί βασιλείς αλλά δεν δίνουν καν σημασία σε κανέναν μας.
Δεν μας αφουγκράζονται λες και το αξίωμα, η εξουσία, η καρέκλα που καταλαμβάνουν, τούς επιφέρει ανήκεστο βλάβη. Φυσικά η βλάβη αυτή δεν τους αποτρέπει από την λεγόμενη αντιμισθία. Μα την απλή ανάγνωσή της η λέξη, υπονοεί πως επειδή το έργο που παράγουν είναι ιερό, φευ, δεν επιτρέπεται να εισπράττουν έναν ποταπό μισθό, που τους εξισώνει με μισθωτούς!!!
Η βλάβη αυτή είναι μεταδοτική. Δεν συμβαίνει μόνο στο κοινοβούλιο αλλά φυσικά εξαπλώνεται σ’ όλους τους χώρους που καταλαμβάνουν υποψήφιοι πολιτικοί σωτήρες. Περιφέρειες, Δήμοι, Κοινότητες (αν και εδώ και καιρό έχουν καταργηθεί). Το πρόβλημα των αντιμισθιών αλλά και των ανεξέλεγκτων επί της ουσίας εξόδων που κατασπαταλώνται απ’ άκρη σ’ άκρη του χώρου που ονομάζεται Ελλάδα είναι διογκούμενο. Από την μια μάς ενημερώνουν για τις περικοπές που αναγκάζονται να κάνουν πρώτοι οι πολιτικοί μας ταγοί στα όσα «τιμής ένεκεν» σε μηνιαία βάση πιστώνονται στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, και από την άλλη «οι κωδικοί» για κάθε λογής επιδόματα προς αυτούς, μονίμως πολλαπλασιάζονται.
Κι εμείς; Εμείς στο καφενείο, στο facebook, στο Tweeter, σε κάθε μορφής μέσο κοινωνικής δικτύωσης, αποχαυνωνόμαστε και απολαμβάνουμε τα θέλγητρα και την σαγήνη που μας σερβίρεται.
Γράφει ο οποιοσδήποτε οτιδήποτε ξεκατίνιασμα και γελοιότητα και βλέπεις τα likes να έρχονται βροχή, αυξάνονται σαν τους αριθμούς στον μετρητή του ηλεκτρικού ρεύματος. Από την άλλη, γράφει για τις όποιες κλεψιές και πονηριές, τα οφθαλμοφανή και λογικότατα πολιτικά στραβά κι ανάποδα των ταγών, και εκεί, ούτε την δική του ευαρέσκεια δεν βλέπει αποτυπωμένη με like.
Πόσο φαύλοι και αποκρουστικοί είμαστε τελικά; Πόσο απαίδευτοι, κομπογιαννίτες και σαλτιμπάγκοι μπορούμε να γίνουμε εάν θέλουμε; Όλα υπό το πρίσμα του μικρού ή μεγάλου συμφέροντος που καλύπτει κάθε μας πράξη. Το ίδιο ακριβώς, ή μάλλον και μεγαλύτερο συμφέρον οι πολιτικοί ταγοί μας έχουν, και «στήνουν» ιδιότυπες παλαίστρες κατς, σε κάθε στιγμή είτε στην Βουλή των Ελλήνων, είτε στις αίθουσες των εκάστοτε Δημοτικών Συμβουλίων, είτε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας, και μας παραμυθιάζουν.
Όλα γίνονται για το χρήμα. Όλα γίνονται για την εξουσία. Όλα γίνονται για το ονόρε. Εκείνο που σε κάνει φαύλο εν τέλει αντί για ήρωα. Αλλά υπάρχει ντροπή; Όχι βέβαια. Καμία.
Από την άλλη πλευρά, είναι έτοιμο το αντεπιχείρημα που λέει ότι εάν οι άνθρωποι αυτοί δεν πάρουν αντιμισθία πώς θα ζήσουν; Πώς θα μπορέσουν να αφήσουν την δουλειά τους για να ασχοληθούν με τα προβλήματά μας; Με τα «κοινά»; Δεν είναι ευνόητο, να παίρνουν την αντιμισθία; Διότι εάν δεν πάρουν θα είναι επιρρεπείς στο λάδωμα, υποστηρίζουν οι κάθε λογής δημόσιοι υποστηριχτές των ταγών, που περιμένουν να τους εντάξουν στην λίστα των πληρωμών τους ως «υπαλλήλους».
Φοβερό δίλημμα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τι να κάνει και ο εκάστοτε ταγός; Αμαρτάνει για τα παιδιά του. Πρέπει να τα ζήσει. Μόνο που δεν φτάνει να ζει αυτός και η οικογένειά του πλουσιοπάροχα, διότι, κατέχοντας την εξουσία, με την σύμφωνη γνώμη του λαού φυσικά, δρα ως δικτάτορας και κατευθύνει το δημόσιο χρήμα όπου αυτός κρίνει σωστό. Διότι, είναι αυτός που αντιπροσωπεύει τον λαό και αυτός που ξέρει το καλό μας.
Αποτέλεσμα όλων αυτών των ενεργειών, που ανά τα χρόνια οι εκλεγμένοι ως αντιπρόσωποί μας ταγοί κάνουν, είναι τα χρέη του Δημοσίου να είναι τόσο μεγάλα, που οι δανειστές μας δεν θα μας αφήσουν ήσυχους ούτε σε τριάντα (30) χρόνια. Δεν θα μπορέσει το κράτος να εκμεταλλευτεί την περιουσία του ούτε μετά από εξήντα (60) χρόνια και άσπρη μέρα θα δουν μόνο οι ταγοί είτε στην κεντρική είτε στην τοπική πολιτική σκηνή. Γιατί; Μα επειδή θα τους δίνουμε αντιμισθίες για να μας σώζουν εξακολουθητικά. Να είναι οι ιππότες μας.
Διότι εάν μας σώσουν μια και καλή, τι θα τους χρειαζόμαστε τους μεσσίες και σωτήρες μας; Θα τους καταργήσουμε. Και τότε πώς θα ζήσουν όλοι αυτοί οι πολιτικοί που εκπαιδεύονται για σωτήρες μας; Να λοιπόν γιατί η Δημοκρατία είναι πολύ ακριβή.