AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

21.06.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

 

Ανατρέχω και μελετώ τα προεκλογικά φυλλάδια του συνδυασμού σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματα. Ένα πρόγραμμα που εγκολπώθηκα, και εν τέλει με οδήγησε να «συστρατευτώ» σε ένα και μόνο όραμα: Μέσα από την προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας, «να γυρίσουμε σελίδα και να πάμε επιτέλους μπροστά».
Γνωρίζοντας πως όλοι μαζί οι «Ενωσίτες», με πρωτεργάτη τον επικεφαλής, «είμαστε αποφασισμένοι» να αγωνιστούμε, να διεκδικήσουμε και να υλοποιήσουμε «για τους πολίτες και τον τόπο μας», είχα πολλές ελπίδες πως η κατάρα της καρέκλας δεν θα «άγγιζε» κανέναν. Είχα την πεποίθηση πως η «Ένωση Πολιτών» ήταν, πάνω και πρώτα από όλα, ΕΝΩΣΗ των ανθρώπων που την εμπνεύστηκαν, και ύστερα φορέας ισότητας και ευθύνης.
Το όνειρο της αλλαγής, πρώτα στη νοοτροπία κι ύστερα σιγά-σιγά, στις πολλές μονολιθικές και ξεπερασμένες πρακτικές, πίστευα ότι θα γινόταν πράξη. Γιατί τόση αισιοδοξία; Μα επειδή ήμουν σίγουρος για ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που συναποτελέσαμε τον πολιτικό αυτόν φορέα. Ήμουν πεπεισμένος πως τα λόγια θα γίνονταν πράξη και η πράξη θα έφερνε χαμόγελο, ζωντάνια, κίνηση, αλλαγή, θα έδινε άλλη δυναμική σε τούτον τον τόπο. Τον τόπο μας.
Το απίθανο και φαύλο για εμένα προσωπικά ρητό που αρκετοί υιοθετούν πως η νίκη επιτυγχάνεται με «πολλαπλασιασμό και πρόσθεση» άρχισε να ακούγεται δειλά στην αρχή κι ύστερα υιοθετήθηκε. Ναι, θέλαμε τη νίκη. Θέλαμε και προσπαθούσαμε να καταφέρουμε να νικήσουμε, με στόχο να αλλάξουμε τα όσα συνέβαιναν εξακολουθητικά και διαχρονικά και οδηγούσαν την πόλη σε μια δίνη, ένα καθοδικό σπιράλ εσωστρέφειας, υπανάπτυξης, αδιαφορίας και απομόνωσης.
Δεν κατάλαβα όμως ότι θέλαμε την νίκη με κάθε κόστος. Έστω κι εάν η νίκη επιτυγχάνονταν με διάφορες μικρές ή μεγάλες παραχωρήσεις στις αρχικές μας ιδέες, και στα πρόσωπα που θα τι εκφράσουν, άσχετα εάν παλαιότερα μας αντιμάχονταν. Όμως οι ιδέες αυτές ήταν η κοινή μας αφετηρία. Ιδέες που πιστέψαμε πως υιοθετώντας τις, επιδιώκοντας να τις μεταλαμπαδεύσουμε στους πολίτες, θα καταφέρναμε αυτό που μέχρι τότε δεν είχαν πετύχει οι προηγούμενες διοικήσεις που έφυγαν ως μη αποδεκτές από τον λαό.
Οι πανηγυρισμοί, οι χαρές, η μέθεξη των πρώτων μηνών και η ορμή με την οποία έγινε το νέο ξεκίνημα ήταν ένα προμήνυμα γεμάτο αισιοδοξία. Νομίζω πως ακόμα και εκείνοι που δεν μας ψήφισαν, άρχισαν να έχουν ερωτηματικά για το εάν καλώς έπραξαν.
Όμως… σχεδόν τριάμισι χρόνια μετά τί έχουμε; Τί βλέπουμε; Τί έχει αλλάξει;
Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο; Βαλτώνει σε κάποιο συρτάρι και παρά τις περί του αντιθέτου, από καιρού είς καιρώ εξαγγελίες, δεν γνωρίζουμε –εμείς οι απλοί πολίτες -που δεν έχουμε γνώσεις του αντικειμένου, εάν είναι σε ισχύ τα όσα ο Δήμος Μεγαρέων έχει καταθέσει ή πρέπει να ξαναγίνει από την αρχή μελέτη των πάντων.
Παραλία Βαρέα και γενικότερα το παραλιακό μας μέτωπο είναι σε χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν. Έχουμε αναγνωρίσει εκ των προτέρων την ανάγκη προσέλκυσης των πολλών εκατομμυρίων κατοίκων του λεκανοπεδίου και την προοπτική που ανοίγεται και άρα την ανάγκη σχεδιασμού του τρόπου που θα επιτύχουμε το μεγαλόπνοο αυτό όραμα, αλλά, στην πράξη τί έχει γίνει;
Συνεχίζουμε να διορθώνουμε δρόμους και κακοτεχνίες εργολάβων, συνεχίζουμε να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα, μα ουσιαστικές λύσεις δεν δίνονται και φυσικά, εν έτη 2018 πανηγυρίζουν οι πολίτες που ρίχνουν λίγη άσφαλτο ή λίγο τρίμμα ασφάλτου στην ρούγα τους. Φοβερό. Ονοματεπώνυμο δεν έχουν οι υπεύθυνοι των δεινών μας;
Δ.Ε.Υ.Α.Μ. Ενημέρωση μηδέν ή τέλος πάντων, ενημέρωση ακροθιγώς για το τι γίνεται. Το χρέος της υπό εκκαθάρισης εταιρείας αυξάνεται αλματωδώς και οι δικαιολογίες του στυλ το νερό χάνεται διότι ακόμα δεν έχουν αλλαχτεί τα παλαιά δίκτυα, ή χύνεται στην διαδρομή, αρκούν για να μην διαμαρτύρεται κανένας; Ειδικά όταν δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη μελέτη για αυτό και δεν έχει κανένας υπευθυνότητα. Είναι αυτό σοβαρότητα; Είναι αυτό αποτέλεσμα σεβασμού προς τους πολίτες; Ούτε κι εδώ υπάρχουν ευθύνες;
Εγκληματικότητα. Μια πονεμένη ιστορία. Είναι παράλογο να έχουμε την απαίτηση να τα κάνει όλα ο εκάστοτε δήμαρχος. Όμως, όταν ένας δήμαρχος σου λέει ότι έχουμε σκεφτεί λύσεις και θα κάνουμε πράξεις, περιμένεις αποτελέσματα. Όχι δεν είναι ανέκδοτο. Αλλά χωρίς σχεδιασμό πως θα παράξεις αποτελέσματα;
Η Βιομηχανική Περιοχή στο έλεος του Θεού. Μάλλον σκουπιδότοπος σε μερικά μέρη της μοιάζει παρά με Βιομηχανική Περιοχή που θα αποτελέσει ένα εφαλτήριο ανάπτυξης για να δώσει μια άλλη προοπτική, τόσο στους επενδυτές όσο και στο εργατικό δυναμικό της περιοχής μας.
Δεν θα αναφέρω την αποκατάσταση της χωματερής μας, ούτε τα περί βωξίτη παρά μόνο ακροθιγώς με το ερώτημα: Η αποκατάσταση έγινε αφού πρώτα σιγουρευτήκαν οι έχοντες την ευθύνη, για το εάν η χωματερή είναι καθαρή ή όχι; Διότι εάν υπάρχουν κάποια «όχι καλά απορρίμματα», «ασύμβατα» με τον ανθρώπινο οργανισμό τότε τί θα συμβεί;
Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως που με βασανίζει είναι: Πώς μπορείς να κάνεις έναν αδιάφορο, που διακατέχεται από το «σύνδρομο του τζαμπατζή», λαό να αλλάξει και να ενεργοποιηθεί;
Τελικά ίσως όλο αυτό να οδηγεί σε ένα συμπέρασμα που παρά το ότι το απωθώ, όλο εμπρός μου έρχεται: Ίσως ο φίλος του καλού είναι το χειρότερο. Διότι ο εχθρός του είναι το καλλίτερο. Μήπως επειδή το καλλίτερο μπορεί να αναδείξει τις αδυναμίες και την αναποτελεσματικότητα του καλού;