AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

19.08.2018
Ειδήσεις

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Θέμα των ημερών η ονομασία που «χρειάζεται» να δοθεί σε ένα κρατίδιο στους κατοίκους του οποίου -αφού έτσι αποφασίστηκε- υπέδειξαν(;), δίδαξαν(;) ότι είναι Μακεδόνες!
Ένας λαός που δεν έχει ιστορία, την φτιάχνει. Αδιάφορο το πώς. Από την άλλη πλευρά, ένας λαός που έχει ιστορία τί μπορεί να την κάνει;
Μπορεί να την αναδείξει μερικώς ή ολικώς. Να την αγνοήσει. Να την αρνηθεί. Να την παραλλάξει. Να την αφήσει να ξεθωριάσει. Πώς; Παραδίδοντάς την βορά σε νεόκοπους ή παλαιούς «ιστορικούς» που κατ’ ομολογίαν τους, αναζητούν στοιχεία για να την «τεκμηριώσουν».
Είναι ο ευκολότερος τρόπος να αποδομήσεις οτιδήποτε ενοχλεί. Να αναζητήσεις στοιχεία στα βάθη των ετών ή χειρότερα, των αιώνων.
Θυμάμαι, σε μια συζήτηση με πολύ δικό μου και προσφιλές πρόσωπο, ετέθη το θέμα των Σουλιωτισσών. «Ήρθε», μου είπε ένας συγγενής του μεγάλος ιστορικός, επιστήμονας, που ζούσε εκτός Ελλάδας, Έλληνας φυσικά, που «είχε ανάγκη να τεκμηριώσει το εάν έγινε ή όχι ο χορός του Ζαλόγγου» και «εάν εν τέλει οι Σουλιώτισσες έπεσαν στον γκρεμό προκειμένου να μην τις χαλάσουν» οι Τούρκοι.
Αναζητούσε εναγωνίως ένα στοιχείο. Γύρναγε στα χωριά της Ηπείρου, στα μοναστήρια, ρωτούσε να μάθει εάν υπήρχε έστω κι ένα στοιχείο για να τεκμηριώσει το μεγαλείο, την θυσία ή το απονενοημένο των γυναικών εκείνων. Ένα κόκκαλο βρε παιδί μου, κάτι απτό!
Δεν βρήκε δυστυχώς τίποτα που να «δένει τον μύθο», «να τον ζωντανεύει» και έτσι να τεκμηριώνεται ιστορικά το γεγονός.
Να πως γεννιέται το πρόβλημα. Αμφισβητώντας. Είναι ο προσφορότερος τρόπος να αποδομήσεις τα πάντα. Φοβερό και τρομακτικό το ρήμα «αμφισβητώ». Ενώ έχεις ιστορία, σε κάνει να μην την πιστεύεις. Ενώ υπήρχε ζωή και πριν από σένα σε κάνει να θεωρείς πως μόνο εσύ ζεις. Πόσο μικρά κάνει τα μεγάλα. Πόσο γήινα τα του Θεού.
Στις μέρες μας λοιπόν, από καιρού είς καιρώ, οι Βόρειοδυτικοί μας γείτονες, οι «Βαρδάρηδες», αποφασισμένοι να αυτό-προσδιορίσουν την ταυτότητά τους –υποκινούμενοι ή όχι-, αποφασισμένοι να κάνουν χρήση του δικαιώματος της «αυτοδιάθεσης», θέλουν να ονομαστούν «Μακεδόνες» με κάθε τρόπο!
Ό,τι δηλώσεις είσαι λέμε στην Ελλάδα. Μπέρδεμα. Μεγάλο μπέρδεμα. Όμως, μας λένε, «εμείς έτσι λεγόμαστε», κι επιμένουν. Άσχετα εάν περί τον 6Ο μ.Χ. αιώνα περίπου «εμφανίστηκαν» στην περιοχή.
Θα κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, και θα αναρωτηθώ:
Αφού είναι «Μακεδόνες» γιατί δεν ενώνονται με την «μητέρα Πατρίδα» την Ελλάδα, ώστε πια να μην υπάρχει θέμα; Εάν δεν γνωρίζουν την μητρική τους γλώσσα αυτοί οι «ειδικοί Μακεδόνες» νομίζω πως πολύ εύκολα θα τους την διδάξουμε. Ιστορία και όλα τα υπόλοιπα αναγκαία θέματα επίσης. Τέλος πάντων ας γίνει μια συνομοσπονδία αρχικά, και ύστερα ενώνονται πλήρως.
Από την άλλη πλευρά, εμείς εδώ στον Ελλαδικό χώρο, γιατί επιμένουμε στον προσδιορισμό των περιφερειών στις οποίες μας έχουν χωρίσει με πολύ έξυπνο τρόπο; Γιατί επιμένουμε σε μια «διαίρεση» της Ελλάδας σε… περιφέρειες-κράτη; Υπάρχει κάποιο όφελος; Νομή εξουσίας ίσως; Μπορεί. Διότι ενώ πολλοί μάλλον από εμάς μπορούμε να σκεφτούμε 4 Περιφέρειες στην Ελλάδα, π.χ. Νότια, Ανατολική, Δυτική, Βόρεια, και άρα όλα τα καλά που πηγάζουν από αυτό με πρώτο την οικονομία κλίμακος για το κράτος, οι λίγοι δεν το αποδέχονται.
Τι νόημα έχει να αναφέρομαι, πλην των φολκλορικών μου ανησυχιών, με τέτοια ένταση, να κάνω τόση προσπάθεια να ξεχωρίσω μεταξύ ιδίων; Τί θέλω να αποδείξω όταν λέγω πως είμαι από την Θράκη, την Κρήτη, τα Επτάνησα, τα Δωδεκάνησα, την Μακεδονία, την Ήπειρο ή τι ξεχωριστό έχω από τους άλλους συνέλληνες;
Μάλλον μάς ‘μάθαν να είμαστε χωρισμένοι κι όχι ενωμένοι. Μάς ‘μάθαν την διαίρεση κι όχι την πρόσθεση. Την Τομή από την Ένωση. Διότι όταν λέγεσαι Έλληνας, όταν γνωρίζεις την ιστορία σου, όταν έχεις σύνορα, όταν έχεις γνώση, και μάλιστα πολλές από τις επιστήμες είτε τις ανέδειξες είτε τις τελειοποίησες μέσα από τους αιώνες, τί έχεις να φοβάσαι; Αντίθετα σε φοβούνται.
Η ρητορική του η Μακεδονία είναι Ελληνική, μπορεί να μετατραπεί στην ρητορική πως Ελλάδα είναι ενιαία και αδιαίρετη; Όλοι εμείς που ζούμε στην Ελλάδα έχουμε άραγε την παραμικρή αμφιβολία για το ότι σε όλον τον κόσμο έχουν διδαχτεί για τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Φίλιππο, τον Μέγα Αλέξανδρο; Έχουμε αμφιβολία πως ο Ιπποκράτης είναι άγνωστο όνομα στην οικουμένη;
Υπάρχει ένας έστω και «αγράμματος» Τούρκος π.χ. που να αγνοεί πως επί Βενιζέλου η Ελλάδα ήταν σχεδόν μέχρι την Άγκυρα;
Υπάρχουν όμως οι «Μεγάλες Δυνάμεις» που παρά την ξιπασιά τους, επιθυμούν να υποδαυλίζουν ή διακαώς να προσπαθούν να κρατήσουν το ξεπεσμένο και μηδενισμένο μεγαλείο τους. Δυστυχώς το Αγγλικό, το Γαλλικό, το Αμερικανικό, το Ρωσσικό ή όποιο άλλο Κόμμα, διαφαίνεται πως στην Ελλάδα, με κάποιον μαγικό τρόπο, δεν έχουν χαθεί. Απλώς έχουν αλλάξει όνομα.
Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για την Ελλάδα, και από μόνοι μας να την διαχωρίζουμε διεκδικώντας την «πατρογονική» μας ονομασία. Δεν είναι δυνατόν να μην διατρανώνουμε πως είμαστε Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να θέτουμε στον εαυτό μας διλήμματα τύπου Σπάρτη-Αθήνα-Θήβα-Μακεδονία.
«Όσοι εξαρτώνται από τα προσόντα των προγόνων τους είναι σαν να σκαλίζουν την ρίζα του δέντρου για να ανακαλύψουν τους καρπούς, τους οποίους όφειλαν να φέρουν οι κλώνοι» (Μπαρόν)
«Αυτός στον οποίον προδίδεις τον άλλον, δεν ξέρει πως μπορεί να έρθει κάποια μέρα που θα προδώσεις κι εκείνον;» (Μ. ντε Μοντέ)