AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

25.11.2017

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

 

Το τελευταίο διάστημα εκτυλίσσεται μια αναπάντεχη πολιτική διαπάλη. Είναι εντελώς οξύμωρο το να ζει, απολαμβάνει, λειτουργεί, ακόμα και χρησιμοποιεί κάποιος την δημοκρατία προς όφελός του μόνο. Σαφώς όταν λειτουργούμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά, μπορούμε και να υποβιβάσουμε τον όρο Δημοκρατία. Να τον κάνουμε ποταπό και ανθρώπινο.
Η Δημοκρατία στην ουσία της είναι η ελευθερία του «κρίνειν» και «κρίνεσθαι». Είναι το υπέρτατο όπλο στα χέρια των πολιτών είτε κατέχουν είτε όχι κάποιο αξίωμα. Άσχετα εάν χρησιμοποιείται κατά το δοκούν πολλές φορές, η Δημοκρατία είναι το όχημα που μεταφέρει τους πολίτες σε ανάπτυξη, σε έναν ιδεολογικό παράδεισο. Είναι λοιπόν από μόνη της μια Αξία, μια Ιδέα που όποιος επιβιβάζεται στο όχημά της, βάσει των ιστορικών δεδομένων διαφαίνεται ότι ακολουθεί την πορεία της πολιτικής και προσωπικής ολοκλήρωσης.
Πάντα; Κατά πως φαίνεται όχι. Διότι υπάρχουν φορές που στο όχημά της επιβιβάζονται και μάλιστα προσπαθούν να λάβουν την θέση του οδηγού προσωπικότητες που είτε λόγω απωθημένων, είτε λόγω υπερβολικής ανασφάλειας, είτε λόγω ιδεοληψιών, είτε λόγω ιδιοτελών λόγων δεν την πιστεύουν, δεν την εμπιστεύονται, και προσπαθούν τεχνηέντως να της αλλάξουν πορεία. Έτσι γίνεται το Δ της Δημοκρατίας πεζό…
Άραγε, μεγαλύτερη τραγωδία από το να χρησιμοποιούνται τα δικαιώματά και να αγνοούνται οι υποχρεώσεις υπάρχει; Αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε οποιονδήποτε να μπορεί πάντα να είναι πολύ ευαίσθητος, να έχει τρομερά αντανακλαστικά στην κριτική που δέχεται, ειδικά όταν είναι κόσμια και κατά το μέγιστο δυνατό εμπεριστατωμένη, και από την άλλη να είναι μπρουτάλ, καταπέλτης, σκληρός και «αδιάφορος» προς την υποχρέωσή του να είναι μετριοπαθής όταν ασκεί ο ίδιος κριτική; Είναι ένα ερώτημα που χρόνια τώρα προσπαθώ να απαντήσω και να εξηγήσω. Εσείς μπορείτε;
Είναι ή όχι ανασφάλεια, αποτέλεσμα εξουσιομανίας και συνεπώς φόβου μήπως μελλοντικά χαθεί η εξουσία, το να αντιδρά ο πρόσκαιρος κάτοχός της εξαπολύοντας -την με όποιον τρόπο- «δίωξη» ως απάντηση στην πολιτική κριτική που του γίνεται από κάποιον ή κάποιους πολίτες ή φορείς; Δεν είναι αναγκαίο να επισημαίνονται τα κακώς κείμενα, ώστε να προσφέρουν την ευχέρεια στον εξουσιάζοντα να βελτιωθεί και να αποδείξει όχι μόνο τα χαρίσματά του αλλά την μεγάλη του και βαθιά πίστη στην Δημοκρατία; Να φιμώνονται πολίτες και φορείς ειδικά όταν έχουν παράπονο; Αυτό δεν είναι κατά κάποιον τρόπο, ένα είδος εκφοβισμού για αποτροπή της «κατάθεσης» δημοσίως, απόψεων που ενδέχεται πολιτικά να βλάπτουν τον κάτοχο της εξουσίας; Δεν είναι υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών;
Η εκφύλιση της Δημοκρατίας και η απογύμνωσή της από τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει αυτός που επιλέγει να επιβιβαστεί σε αυτήν δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Πάντα υπό το πρίσμα της πολιτικής και μόνο πλευράς. Είναι ίδιον των απολιτικών και ανασφαλών ανθρώπων; Η απογύμνωση αυτή ξεκίνησε από πολύ παλιά. Πολλοί λίγοι άνθρωποι που είναι σε θέσεις εξουσίας αποδέχονται και απολαμβάνουν την κριτική. Όλοι οι εξουσιαστές -οι κάτοχοι της εξουσίας-επικαλούνται την Δημοκρατία μόνο για την δύναμη που τους έχει παρέξει για να «καταλάβουν» την εξουσία. Όταν πρόκειται να υποστούν την βάσανο του ελέγχου και της κριτικής, τότε, η δημοκρατία παύει να ισχύει. Αυτή δεν είναι πολιτική ανεντιμότητα; Δεν είναι μικροπολιτική; Δημοκρατία σημαίνει Ελευθερία.
Αυτές οι μικρές «εκπτώσεις» της Δημοκρατίας, ίσως είναι αντιστρόφως ανάλογες της ανόδου στην εξουσία ανθρώπων με επιστημονική κι όχι κοινωνική κατάρτιση. Στην προσπάθειά μας να γίνουμε επιστήμονες, να γίνουμε «κάποιοι με πτυχίο» μάλλον χάσαμε την ουσία. Το ότι η κοινωνική μόρφωση είναι που μας επιτρέπει να γίνουμε ένα με την κοινωνία στην οποία διαβιούμε.
Η Εξουσία και η λατρεία της, στα «θρανία» των σύγχρονων διδασκαλείων της πολιτικής τοποθετείται στον αριθμητή. Ο Ανθρωπισμός και οι αξίες του, τοποθετούνται στον παρονομαστή Αυτό που οι σύγχρονοι «πολιτικοί διδάσκαλοι» έχουν αμελήσει να μάθουν, είναι πως όσο ο παρονομαστής μεγαλώνει τόσο μικραίνει το κλάσμα. Επίσης έχουν αμελήσει πως για να είναι επιτυχημένος ο εξουσιαστής, το κλάσμα είναι αναγκαίο να είναι ανεστραμμένο…
«Δεν αρκεί να επαινείτε μόνο τους ενάρετους. Πρέπει και να τους μιμείστε». Ισοκράτης.