AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

25.11.2017

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Είμαι πολίτης του κόσμου, συνήθιζε να λέει ο Σωκράτης.
Μια φράση «Δαυίδ» για ένα νόημα τόσο.. «Γολιάθ». Άραγε σε τί κόσμο αναφερόταν; Εάν με κάποιον τρόπο αναγεννιόταν, στην Ελλάδα του σήμερα, που υπάρχει η δυνατότητα να δεις μεμιάς ολάκερο τον κόσμο μας, κάθε σημείο του, τι θα έλεγε;
Σε ένα δικό μου παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας, εικάζω πως το πρώτο πράγμα που θα του έκανε εντύπωση θα ‘ταν ο τρόπος που λειτουργούν οι πολιτικοί. Τριπλό-Σοφιστές θαρρώ θα τους αποκαλούσε. Και τις πράξεις τους, μελετώντας τις προσεχτικά, με κείνα τα γεμάτα από το συναίσθημα της απορίας μάτια του, με την λογική του να χάνεται, αξιολογώντας τις πράξεις τους, μάλλον θα τις ονόμαζε σοφιστικές ασχήμιες.
Για πολλά χρόνια, παρακολουθώντας τα δημοτικά δρώμενα, διαπιστώνουμε ένα πολύ παράξενο και ίσως ιλαροτραγικό φαινόμενο. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, ένα μεγάλο μέρος των προσώπων που εκλέγονται ως οι εκλεκτοί, είναι μονίμως ίδιο.
Πού είναι η ιλαροτραγωδία; Τα ίδια αυτά πρόσωπα, δεν εκλέγονται με τον ίδιο συνδυασμό αλλά αντίθετα, αλλάζουν συνδυασμούς με περισσή ευκολία. Αβασάνιστα. Παρατούν τον μεν και πάνε στον δε.
Αυτό το φαινόμενο μάλλον δεν περιποιεί καμία τιμή ούτε στους ίδιους ούτε φυσικά και σε όσους τους ακολουθούν στις μετεγγραφές τους…
Πώς είναι όμως δυνατόν ο εκάστοτε επικεφαλής ενός συνδυασμού να επιλέγει έναν αντίπαλο για συνεργάτη; Πώς είναι δυνατόν ένας επικεφαλής να αποφασίζει ότι θα τον βοηθήσει κάποιος τον οποίο είχε αντίπαλο;
Λένε ότι εάν ένας άνθρωπος σε «προδώσει» μια φορά, τότε θα το κάνει ξανά και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν ένας επικεφαλής και εν δυνάμει Δήμαρχος να επιλέγει για συνεργάτες του ανθρώπους που αβίαστα δεν έχουν ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο, αλλά αντίθετα το μόνο που επιθυμούν είναι να βρίσκονται με κάθε τρόπο στην επικαιρότητα και μάλιστα σε θέσεις που να μπορούν ή να προσπαθούν να επηρεάσουν αποφάσεις; Σε θέσεις που ενδεχομένως με αυτές να μπορούν να δημιουργήσουν ένα θετικό για αυτούς «καθεστώς»;
Φανερώνει άραγε αυτό την αδίστακτη πλευρά ενός ανθρώπου; Αναδεικνύει ίσως την λυσσαλέα προσπάθεια για κατάληψη του αξιώματος; Μα πάνω από όλα, αναδεικνύει ή όχι το πόσο πολύ είναι ικανός κάποιος, προκειμένου να ανέλθει στο αξίωμα, να ξεπουλήσει αρχές και αξίες;
Είναι πολύ βασανιστικά τα ερωτήματα που τίθενται. Αλλά μπορούν να μην τεθούν; Μπορεί κάποιος νοήμων, να μην προβληματίζεται βλέποντας μεγάλο μέρος δημοτικών συμβούλων, όχι μόνο να μετεγγράφονται και να μεταπηδούν με περισσή ευκολία από τον έναν συνδυασμό στον άλλον, αλλά αυτό να το κάνουν εξακολουθητικά;
Είναι γεγονός πως πάρα πολλές φορές, όταν ένας υποψήφιος βρίσκεται σε έναν συνδυασμό ο οποίος κατακτά την εξουσία, ουσιαστικά γίνεται δημοτική αρχή και ξεκινά την πορεία του, τότε να αντιλαμβάνεται ότι κάθε πρότασή του, κάθε προσπάθειά του, κάθε ιδέα του, απλώς «πετιέται» στον κάλαθο των αχρήστων.
Τότε, έχοντας την λογική και την αξιοπρέπεια, αποφασίζει να μην αναλώνεται κάπου που δεν εισακούγεται και αποχωρεί. Θεωρώντας πως οι ιδέες του είναι αξιόλογες, είναι απολύτως θεμιτό να προσπαθεί να βρει πολιτική στέγη σε έναν άλλον συνδυασμό.
Όμως, όταν ένα στέλεχος ενός συνδυασμού, αναλαμβάνει μια θέση ευθύνης, παίρνει αποφάσεις και έχει λόγο στην γενική χάραξη πολιτικής, δεν είναι άξιο απορίας το γιατί αυτό το στέλεχος μεταπηδά σε έναν άλλον συνδυασμό; Δεν είναι άξιο απορίας το πώς ενώ ήταν σε θέση ευθύνης, και εν τέλει, εκ του αποτελέσματος δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στα καθήκοντά του, ή κρίθηκε από τον επικεφαλής ως αναγκαίο να αντικατασταθεί, γιατί δεν παραμένει για να προσφέρει στον συνδυασμό με ον οποίο εκλέχτηκε;
Επίσης πόσο θετικό είναι τελικά για τον πολιτικό αντίπαλο επικεφαλής, να προσεγγίζει και να ζητά από έναν είτε πολιτικά ανεπαρκή είτε απλώς έναν πολιτικό αντίπαλό του, να έρθει στον συνδυασμό του και να τον υποστηρίξει;
Αντιλαμβάνομαι πως μια φορά μπορεί αυτή η μεταπήδηση να γίνει, διότι ενώ είναι άξιος και με πολλές ιδέες ο εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος, αδικήθηκε στον συνδυασμό με τον οποίον εκλέχτηκε και αναγκάζεται, προκειμένου να προσφέρει, να αναζητήσει νέα πολιτική στέγη.
Όμως παρατηρείται το φαινόμενο, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, να γίνεται μεταπήδηση μετά βαίων και κλάδων είτε σε νεοσύστατο είτε σε αντίπαλο πολιτικό συνδυασμό εξακολουθητικά.
Αυτό τι σημαίνει; Πώς μονίμως αδικείται ο ικανός; Πώς δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία του; Πως εύκολα προδίδει τους συνοδοιπόρους του; Πώς το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι μια θέση;
Μήπως σημαίνει ότι οι εκάστοτε επικεφαλής, προκειμένου να εκλεγούν αδιαφορούν για την ουσία, ουσιαστικά για την επιλογή νέων προσώπων που μπορούν να βοηθήσουν ή να προσφέρουν φρέσκιες ιδέες, αλλά επιλέγουν πρόσωπα «δοκιμασμένα» ίσως στην πολιτική ευελιξία, αναποτελεσματικά αλλά τρόπον τινά «ψηφολέκτες» μόνο και μόνο για να εκλεγούν;
Αυτό είναι άραγε τιμητικό ή ατιμωτικό τόσο για τον εκάστοτε επικεφαλής όσο και για τον εκάστοτε πολιτικά μετεγγραφέντα δημοτικό σύμβουλο;