AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

18.10.2017

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Ειδικός Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ έχουμε παρακολουθήσει τουλάχιστον δύο δημοτικά συμβούλια. Έχουμε δει το μεγαλείο, έχουμε δει την μοναδικότητα, αλλά και την… πολιτική ελαφρότητα, με την οποία αντιμετωπίζονται τα πάντα.
Η εξουσία, η αρχομανία, η ξεκάθαρα ετεροπροσδιορισμένη συμπεριφορά, από ανθρώπους που ενδεχομένως να μην τους ήξερε ούτε ο περιπτεράς της γειτονιάς τους, ενώ τώρα, θεωρούν πως είναι ο ομφαλός της πόλεως, είναι τελικά ίδιον τέτοιων ανθρώπων.
Σαφώς, δεν αναφέρομαι σε όλους. Αναφέρομαι σε αυτούς που ενώ μπορούσαν, θέτοντας την λογική τους αρχικά και ύστερα την όποια κουλτούρα τους, στην υπηρεσία του λαού για τον οποίο -με όποιον τρόπο- εκλέχτηκαν, δεν το πράττουν. Εάν προσέξετε, αυτοί οι άνθρωποι είναι η πλειοψηφία.
Αναφέρομαι σε αυτούς που δίνουν το παρόν στα έδρανα και δεν μιλούν ποτέ, δεν έχουν ποτέ καμία άποψη, δεν έχουν κανέναν λόγο. Απλώς, τον λόγο τους τον εκφέρουν στο καφενείο ή σε μερικές συναντήσεις φίλων που αυτοπροσδιορίζονται ως… δημοτικοί σύμβουλοι. Είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που εν τέλει μπορούν να κάνουν την διαφορά, μπορούν να αναδείξουν τόλμη, δράττοντας την ευκαιρία, ώστε να γίνουν, για την πόλη τους και την περιοχή τους, χρήσιμοι.
Αντ’ αυτού, όπως έχουμε δει, άλλοι ξύνονται, άλλοι χασμουριούνται, άλλοι με βλέμμα απλανές περιμένουν να τελειώσει το βάσανο που υποβάλλονται… Κανένας όμως από αυτούς, εν τέλει, δεν μπορεί, δεν έχει καν το ανάστημα να αρθρώσει λόγο. Είναι τραγελαφικό και εντελώς εξευτελιστικό για όλους μας, να βλέπουμε τέτοια φαινόμενα και όχι μόνο να μην αντιδρούμε, αλλά, το χείριστο, να τα αποδεχόμαστε!!!
Είμαστε άραγε τόσο χαμηλού νοητικού επιπέδου, που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε εάν ο τάδε ή ο δείνα που μας φέρνουν οι…. Επιτήδειοι επικεφαλής για να ψηφίσουμε, αξίζουν; Είμαστε τόσο παρωπιδικοί, που εκτελούμε πειθήνια εντολές ακόμα και στο θέμα της ψήφου;
Είναι δυνατόν, επειδή λίγο ή πολύ γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μην σκεπτόμαστε το τι κάνουμε την ώρα που είμαστε στο παραβάν; Ναι, είναι δυστυχώς προφανές. Παρά το ότι γνωρίζουμε την αναποτελεσματικότητα ή την περιορισμένη ικανότητα του… υποψηφίου, εμείς άκριτα τον φέρνουμε ως εκπρόσωπό μας στο δημοτικό συμβούλιο.
Το φαινόμενο αυτό, με το ανακάτεμα της τράπουλας από τον επικεφαλής του εκάστοτε συνδυασμού, και το μοίρασμα των θέσεων κατά πως τον βολεύει, αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι είναι μόνο υπέρ του επικεφαλής, που επιβουλεύεται την καρέκλα και εναντίον όλων ημών που αποφασίσαμε να μην κάνουμε τίποτα γιατί θα τα κάνουν όλα οι άλλοι για μας.
Είναι εκλογικά ώριμο πλέον το να γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για την εκλογή του εκάστοτε υποψηφίου, να μην είναι η ομορφιά του, η επιτηδευμένη λαοφιλία του, το ότι είναι ιατρός ή δικηγόρος και έχει γνωριμίες, έχοντας ενδεχομένως δημιουργήσει υποχρεώσεις!
Αλλά αντίθετα, θα πρέπει, πριν από την ημέρα των εκλογών, όλοι οι υποψήφιοι, όλων των παρατάξεων, να έχουν όχι μόνο αναλύσει και αναδείξει το τι σκέπτονται να πράξουν στην διάρκεια της θητείας τους, αλλά να έχουν έρθει και σε δημόσια αντιπαράθεση με τους υποψηφίους των υπολοίπων συνδυασμών. Ώστε αν καταδείξουν την ικανότητα ή την ανικανότητά τους.
Αυτό που γνωρίζουν κάλλιστα οι… Αρχομανείς ταγοί, είναι πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους!!! Επίσης γνωρίζουν κάλλιστα πως δεν επιτρέπεται, βάσει της δικής τους λογικής φυσικά, να υπάρξει μέσα στον συνδυασμό, ικανότερος ή εξυπνότερός τους. Ο φόβος του να επικεντρώσει η κοινωνία στην ικανότερο την προσοχή της και έτσι ο επικεφαλής να χάσει την εξουσία, είναι Δαμόκλειος σπάθη πάνω από την κλίνη του.
Επίσης, επειδή έχουν συνηθίσει οι επικεφαλής να συναλλάσσονται με πολλούς τρόπους, να υπόσχονται για να απολαύσουν την βοήθεια ισχυρών είτε χορηγών είτε υποστηρικτών, όταν έρχεται η ώρα της εξόφλησης της χάρης του ισχυρού, δεν επιθυμούν(οι επικεφαλής) να υπάρξει κάποιος από τον συνδυασμό που να εναντιωθεί.
Εδώ εν τέλει, έρχεται να αναδειχθεί το κενό που υπάρχει μεταξύ ουσιαστικής κριτικής και ελέγχου από τον τύπο. Όλοι γνωρίζουν, όλοι συναυτουργούν σε καταστάσεις τέτοιας εκφύλισης, και κανένας δεν ασκεί τον ρόλο του. Αποτέλεσμα; Ο εκάστοτε υποψήφιος δήμαρχος, απολαμβάνει την θέση που καταλαμβάνει και κάνει ό,τι θέλει. Ανεξέλεγκτα.
Η πολιτική, είναι ένα φυλλοβόλο δέντρο. Κάθε φορά είναι αναγκαίο να πέσουν τα φύλλα, κοινώς να αλλάξουν ώστε και το δέντρο να έχει υγεία, αλλά και η περιοχή.
Είναι λοιπόν αναγκαίο οι κοινωνίες να αντιληφθούμε πως η ψήφος μας είναι ιερή, είναι τρομερά δυνατή, μα πάνω αφορά το μέλλον μας. Είναι απαραίτητο, να αλλάξουμε τον τρόπο προσέγγισης της επιλογής εκείνων των προσώπων που θα μας εκπροσωπήσουν, που θα πάρουν αποφάσεις για μας χωρίς εμάς. Αυτό δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα!
Αυτός είναι και ο λόγος που εξακολουθούμε να βλέπουμε στις δημοτικές συνεδριάσεις φαινόμενα του στυλ «ψηφίζω ό,τι και ο προηγούμενος».