AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

18.01.2018

kakomoira

Τσε πουπου, τι είδαν τα μάτια μου πάλι. Να βλέπω στο Δίστομο τη Ζωή τη Κωνσταντοπούλου, να προσπαθεί να εμποδίσει το Γερμανό πρέσβη να καταθέσει στεφάνι, και το Γλέζο να πιάνει το χέρι του πρέσβη για να αφήσει το καψοστεφάνι του στο μνημείο με το ζόρι.
Η κίνηση της, μου έφερε στη σκέψη, το Δήμαρχο μας, που έπιασε με το χέρι, την Ευδάπ για να καταθέσει ότι το νερό που τρέχει από τις σωληνώσεις της πόλης, είναι καλό και όχι δυσεντεριασμένο όπως είπε ο γιατρός.
Ποιος την ξέρει την αλήθεια! Τα άντερα μας θα το μάθουν πρώτα!
Τώρα που μιλώ για άντερα, θυμήθηκα την αδικία με το σπίτι της αχώνευτης της Απέναντι που το’ χει κλειστό και λείπει στην Αραπιά. Παρόλο που δεν την χωνεύω, της πότιζα το κήπο της, για να μην ξεραθούν τα λουλούδια και η λεμονιά της, όταν χτύπησαν οι Δημοτικοί τη πόρτα για να της μιλήσουν.
Εγώ αμέσως βγήκα με τη φίλη μου τη γειτόνισσα τη Λεφτεριά, και τους ρώτησα τι τη ζητούν, και εκείνοι να μου αποκρίνονται ότι κέρδισε το βραβείο του καλύτερου κήπου στα Μέγαρα. Γιατί αυτό τον καιρό η Δημαρχία ασχολιόταν ξέρετε, με την ανθοκομεία των σπιτιών.
Αμέσως μου ρθε μια ζαλάδα και έκατσα κάτω στο πεζοδρόμιο. Εμένα να δώσετε το βραβείο τους απάντησα, γιατί εγώ τις πότιζα τις μαγκούφες τις γλάστρες της.
Η Λεφτεριά να το επιβεβαιώνει και κείνοι να μην μας δίνουν σημασία. Ρίζες να βγάνετε και όχι βραβεία να μοιράζετε! τους είπα για την αδιαφορία που μας είχαν. Αμέσως έβαλα τα μεγάλα μέσα, και είπα της κόρης μου, που δουλεύει με δαύτους, να μου δώσουν το βραβείο.
Μα και η κορασίδα μου όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Ο μεγάλος εγγονός, που μου έχει, και του έχω αδυναμία, και ας είναι επαναστατικό στοιχείο, γιατί μόνο εγώ ξέρω τι ψυχούλα είναι, μου είπε να μη στενοχωριέμαι και με πήρε βόλτα στην Αθήνα, για να ξεσκάσω στο Σύνταγμα.
Γιατί να παμε Σύνταγμα; τον ρώτησα. Για να παραβρεθούμε σε μια εκδήλωση για την υπερηφάνεια γιαγιά! μου απάντησε.
Στην αρχή, χάρηκα τη διαδρομή με το προαστιακό. Όταν πήγαμε όμως βρε παιδιά, εκεί, τι να σας ειπώ. Πολλοί άντρες ήταν μαζωμένοι και φορούσαν ψάθινα ροζ καπέλα στα μαλλιά, μαζί με κάτι κορδέλες φούξια στα χέρια.
Πολλοί ήταν βαμμένοι στα χείλια με κραγιόν, άλλοι πιανόντουσαν χέρι- χέρι και μιλούσαν λίγο, πώς να το πω… όχι και πολύ αντρικά.
Είδα και το Τσακαλώτο στη πορεία να φωνάζει συνθήματα για τα δικαιώματα των ανθρώπων με μια ντουντούκα.
Τέτοια συγκέντρωση δεν την έχω ξαναδεί. Που οι εποχές του 80 που τρέχαμε για να ακούσουμε το γέρο Μητσοτάκη, ή το Χριστόδουλο τότε με τις ταυτότητες.
Όταν γύρισα πίσω στην Όξω Βρύση και ήπια καφέ με τη Λεφτεριά, μου είπε ότι με είδε στην τηλεόραση αλά μπρατσέτο με τους τοιούτους.
Ο Χριστός και η Παναγία! αναφώνησα. Που με έτρεχε το κωλόπαιδο ο εγγονός μου; Με τους πισωλούρηδες ήπια καφέ; Αχ και να τα μάθαινε όλα τούτα ο συχωρεμένος ο άντρας μου ο Θάκης.
Αμέσως έφτιαξα πρόσφορο και το πήγα στην εκκλησία με μια μποτίλια λάδι. Περσινό πήγα! Γιατί φέτος δεν είχαν πολλές ελές τα δεντρά, και δεν ήθελα να χαλάσω το φετινό! Αλλά τι τον κόφτει και το παπά τι λάδι πηγαίνουμε. Το καντήλι ανάβει έτσι κι αλλιώς και με το περσινό.
Το θέμα είναι να μη μας βγάλουν το λάδι οι τοπικοί με αυτά που μας κάνουν.
Γιατί τώρα που θα πιάσουν και οι ζέστες, να μη σώσουν να χαρούν το καλοκαίρι. Ζέστη να βγαίνουν από όλες τους τρύπες του σώματος τους, και να μη δροσίζονται ούτε με το φουτζίτσου το κλιματιστικό. Άντε Ατούταλερ…
Πάνος Σισανός